เครื่องบิน

 

   

        สนามบินนราธิวาส เป็นที่ทำงานแรกของฉัน ตั้งอยู่ ตำบล บ้านทอน คนมักจะเรียกว่า สนามบินบ้านทอน ในการทำงานวันแรกของฉันก็ งง มากเกร็งไปหมดไม่รู้เรื่องอะไรเลย คนที่ฉันรู้จักคนแรกคือ พี่เกิ้ล พี่ซุล ต่อมาคือพี่เหมี้ยว เขาพี่เขาว่าพี่เหมี้ยวเป็นคนดุมาก ๆ แต่พอตัวฉันพอรู้จักพี่จริง ๆ พี่เขาจิตใจดีมากพี่เขาคอยให้คำปรึกษาให้กำลังใจ เป็นคนน่ารักซื้อของมาให้กินตลอดเลย คอยแนะนำการทำงานต่าง  วันแรก ๆ คือวันที่ฉันชอบที่สุดตามประสาเด็กไฟแรงคนนึง

       มีช่วงนึงในการทำงานที่ตัวดิฉันได้ทำงานผิดพลาดคือเซ็คจำนวนผู้โดยสารผิดพลาด เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มี อารมณ์กดดัน มีความเคลียดและคิดมากแต่พี่เหมี้ยวบอกว่าทุกการทำงานมีข้อผิดพลาดเสมอไม่มีใครหลอกไม่เคยผิดพลาด ขนาดพี่ทำงานมาหลายปียังมีข้อผิดพลาดเลย เราอย่าท้อแท้นะเอาคำเตือนทั้งหมดมาพัฒนาตัวเอง

Advertisement

Advertisement

เรือกอและ

     

      พอทำงานได้ประมาณสัก 3-4 เดือนฉันเริ่มชินกับคนในสนามบินและรู้จักคนทั้งสนามบิน โดยเฉพาะป้ามลแม่ของคนที่ฉันชอบชื่อว่าแอนนี่วันแรกที่ฉันเห็นเธอคือหน้าห้องน้ำหญิง แต่รู้จักจริงจังก็หน้าเกรดที่ฉันนั่งทำงานเขาเป็นคนชวนฉันคุยไม่รู้ว่าตอนนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ฉันชอบเขาไหมวันนึงฉันมั่นใจว่าฉันชอบเขาฉันเลยสารภาพตอนนั้นเขาห่างเหินฉันมากเขาไม่เคยชอบเพศเดียวกันเลย แต่ด้วยที่ฉันชอบเขาฉันก็ทำดีกับเขาเสมอว่าฉันไม่ใช่ กว่าเราจะได้คุยกันแบบเดิมมันก็นานมากนะ ฉันก็ทักไปคุยกับเขาเสมอเรารู้จักกันได้ประมาณ 6 เดือน

     สิ่งที่ทำให้จดจำแอนนี่ได้คือความแตกต่างฉันไม่เคยรู้จักใครไม่เคยเจอคนแตกต่างกันมากขนาดนี้ เพราะฉันรู้สึกว่าเธอคนนี้ผ่านเรื่องราวในความรู้สึกแย่ ๆ เหมือนกับตัวฉันตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้ตัวฉันยังไม่ลืมเธอคนนี้เลย และปัจจุบันฉันก็ทักหาเธอไปตลอดเพื่อให้ความสนิทของเราไม่ลดน้อยลงมีอะไรก็ช่วยเหลือกัน แนะนำให้กัน โดยเธอจะได้รู้ว่าคน ๆ นี้ไม่เคยหายไปไหน

Advertisement

Advertisement


พวกพี่ๆที่สนามบิน