ช่วงนั้นเป็นช่วงที่จะมีเทศกาลบุญบั้งไฟเป็นเทศกาลของชาวอีสานหลายๆโรงเรียนก็จะมีขบวนเเห่เเละนางรำหนึ่งในนั้นคือโรงเรียนของเราพวกที่เป็นนางรำมักจะได้ซ้อมอยู่ที่หอประชุมเเละกลับดึกกันอยู่ๆบ่อยซึ่ง1ในนางรำก็คือพี่สาวของเพื่อนเราชื่อ พี่บัว ซ้อมกันอยู่หลายวันพอใกล้ถึงวันเเสดงพวกที่เป็นนางรำบางคนที่บ้านไกลจะได้มานอนที่โรงเรียนเพราะกลัวว่าจะมาเเต่งหน้ากันไม่ทันตอนเเรกพี่บัวจะไม่ได้มานอนเพราะบ้านเเกก็ไม่ได้อยู่ไกลโรงเรียนมากขับรถไม่กี่นาทีก็ถึงเเต่เพราะอยากนอนกับเพื่อนพี่บัวก็เลยตัดสินใจนอนอยู่ที่โรงเรียนด้วยกัน

ซึ่งห้องที่พวกพี่บัวเเละคนอื่นๆพักกันต้องเดินผ่านห้องนาฎศิลป์ตอนนั้นพี่บัวเเกก็มองเข้าไปในห้องก็ไม่เจออะไรสบายใจไปเปราะนึง หลังจากที่เข้านอนกันเรียบร้อยก็จะมีพวกที่ยังไม่หลับเอาโทรศัพท์มาไลฟ์สดกันก่อนนอนจังหวะนั้นประตูที่เป็นกระจกก็ดังเเกร๊กทุกคนก็ได้ยินประจวบเหมาะกับคนที่ไลฟ์พูดขึ้นพอดีว่า จะเข้ามาก็เข้ามานะคะทุกคน ซึ่งตอนนั้นเเกพูดเพราะเเกไลฟ์สดเเล้วอยู่ๆขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะก็ตกลงมาทุกคนต่างพร้อมใจกันคลุมโปงเเล้วข่มตานอนทันที

Advertisement

Advertisement


วันนั้นเป็นวันที่พี่บัวต้องตื่นมาเเต่งหน้าตอนตี5เผลอๆอาจจะตื่นตั้งเเต่ตี4พี่ช่างเเต่งหน้าก็เริ่มเเต่งหน้ากันเเล้วพี่บัวกับเพื่อนอีกคนได้เเต่งเป็นคนเเรกเพราะนอนไม่ค่อยหลับเนื่องจากเเปลกที่พอเเต่งเส็รจพี่บัวก็ชวนเพื่อนอีก2คนออกไปเซเว่นหาอะไรกิน พี่บัวเดินนำโดยจับมือเพื่อนอีกคนเพื่อความสบายใจตอนที่พี่บัวจะหันมาถามเพื่อนคนข้างหลังว่าจะเอารถใครไปสายตาพี่เเกก็เห็นเท้าปริศนาของใครสักคนอยูู่ด้านหลังสุดเป็นเท้าเปล่าไม่ใส่รองเท้าเเละไม่เเตะพื้นตอนนั้นพี่บัวพึ่งจะเข้าใจคำว่ากลัวจนขยับขาไม่ได้พี่บัวไม่ได้กรี๊ดเเต่ยืนน้ำตาไหลนิ่งๆโดยที่ไม่ขยับพอตั้งสติได้ก็รีบลากเพื่อนให้ลงมาชัั้นล่างทันที

Advertisement

Advertisement

พี่บัวเงยมองขึ้นไปบนชั้นสองจุดที่พี่เเกเก็นเมื่อกี้ เเกบอกว่าตอนนั้นไม่รู้เพราะนอนไม่พอหรือมันมีจริงๆ เเกเห็นผู้หญิงผมยาวสวยเหมือนจะใส่ชุดนางรำเเต่ไม่ได้รวบผมยืนมองพวกที่กำลังเเต่งหน้ากันอยู่ในห้องเหงียบๆ 
วันนั้นพี่บัวโทรหาครูให้ครูเเเล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ครูฟังซึ่งครูคนนั้นก็เคยเจอเหมือนๆกับที่พี่บัวเจอเหมือนกัน