ความเงียบสงบของวันลาพักผ่อนที่สมัยเป็นฆราวาสต่างโหยหานั้นเทียบไม่ได้กับความเงียบสงบที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของผู้เขียนในระหว่างลาอุปสมบทที่จำพรรษาอยู่วัดแห่งนี้เลยสักนิด

*  ในการลาพักผ่อนเราต่างเฝ้ามองหาว่า เราจะลาวันไหนจำนวนกี่วัน เราจะลาพักผ่อนแล้วไปพักผ่อนที่ไหน เราจะลาพักผ่อนแล้วไปพักผ่อนกับใคร แล้วเราจะลาพักผ่อนไปแล้วจะหลีกหนีความวุ่นวายต่าง ๆ นา ๆ ไปอย่างไร


 . . .แน่นอนว่า อย่างน้อยการลาพักผ่อนของทุกคนสิ่งที่หนีไม่ได้เลยที่ยังคงต้องสัมผัส คือ “การรับรู้” ซึ่งยังคงได้ยินเสียงรถขับไปมา แม้จะไปพักผ่อนอยู่บนเขาบนดอยธุรกันดารอย่างไรก็ตาม เสียงของความคิดที่วนเวียนอยู่ภายในความคิดของเราว่าเรากำลังลาพักผ่อนขอตัดสิ่งต่าง ๆ ออกไป แต่ที่ไหนได้ยังวนอยู่ที่เดิม  ... เเละที่เดิม ภาพถ่ายเอง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงภาพถ่ายเอง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง

Advertisement

Advertisement

 


 -เสียงของการสัมผัสและรับรู้เอาความรู้สึกของตนเองที่กำลังรับรู้ต่อการสัมผัสต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างตนเองกับผู้คนรอบข้างที่ไปพักผ่อนกับเรา

และวังวนที่เรายังคงหลีกหนีไม่พ้นคือ 

สื่อสังคมออนไลน์ที่เราพยายามจะบอกกับทุกคนว่าเรากำลังลาพักผ่อน

 และนั่นคือสิ่งที่ทุกคนรวมถึงผู้เขียนด้วยที่เรียกมันว่า “วันลาพักผ่อน...ของฉัน”

 ในระหว่างที่จำพรรษาอยู่ ผู้เขียนแทบไม่ได้สัมผัสกับคำว่า วันลาพักผ่อน เลยสักนิด

เพราะสิ่งที่ผู้เขียนสัมผัสนั่นคือ ความสงบอันเงียบสงัด ที่เกิดขึ้นภายในจิตใจและวังวนของผู้เขียนเอง


ตั้งแต่ตื่นเช้าขึ้นมา  . . . ผู้เขียนไม่ต้องนั่งนึกพะวงเกี่ยวกับกิจการงานต่าง ๆ ที่พึงต้องกระทำ ไม่ต้องนั่งเขียนวางแผนกิจวัตรประจำวันในสิ่งที่ต้องทำอะไรก่อนหลัง ซึ่งภารกิจสมัยเป็นฆราวาสปฏิบัติหน้าที่ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจนถึงสามทุ่มของทุกวันไม่เว้นแม้วันหยุดราชการ ที่ต้องพบเจอภารกิจทั้งงานส่วนตัวงานราชงานหลวง ตลอดจนผู้คนที่ต้องพบเจอทั้งตั้งใจหรือไม่ตั้งใจและทั้งที่เป็นหน้าที่หรือไม่ก็แล้วแต่ นั่นยังคงหมายความรวมไปถึงการวางเขียนกิจกรรมและรายการที่จะต้องทำในแต่ละวันเพื่อไม่ให้ขาดตกในสิ่งที่จำเป็นต้องทำเเละเรียนรู้ตลอดเวลา 29 ปีที่ผ่านมา ...ภาพถ่ายเอง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงภาพถ่ายเอง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง 

Advertisement

Advertisement


ดังนั้นการจำพรรษาอยู่ที่แห่งนี้ จึงเป็น 1 สิ่งที่ทำให้เข้าถึงความสงบที่เงียบสงัดอย่างแท้จริง อย่าว่าแต่เสียงรถผ่านที่ยังไม่ได้ยินเลย

เสียงของห้วงความคิดภายในจิตใจก็ไม่มีเลยเช่นกัน

เพราะทุกสิ่งทั้งหมดได้วางไว้แล้วก่อนมาจำพรรษา และบอกกับทุกสิ่งเหล่านั้นว่า ไม่ต้องรอนะ วันที่พร้อม จะรับเข้ามาอยู่ในวังวนห้วงของความคิดของข้าพเจ้าเอง การจำพรรษาของผู้เขียนระหว่างนั้น จึงนับว่าเป็นสิ่งที่พิเศษยิ่งกว่าการได้ลาพักผ่อน 2-3 วันแล้ว ไม่ต้องพะวงถึงสิ่งอื่นใดว่าตื่นขึ้นมาจะทำอะไร ไปที่ไหน ทำอย่างไร ... . 

Advertisement

Advertisement

ภาพถ่ายเอง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงภาพถ่ายเอง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง


 

“นานเท่าไหร่แล้วที่ข้าพเจ้าไม่เคยได้สัมผัสตัวตน

ที่แท้จริงของข้าพเจ้าเฉกเช่นวันนี้”

  เข้าใจแล้วว่าทำไม หลายท่านเข้ามาแล้ว จึงยากที่อยากจะออกไป...