เรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนคนนึงชื่อ อาร์มมันทำงานเป็นพนักงานออฟฟิศให้กับบริษัทเเห่งหนึ่ง ซึ่งมันทำงานที่นั้นมาจะเข้าปีที่ สองเเล้วมันมักจะมาเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆว่าพี่ที่ทำงานมักจะมาเล่าเรื่องหลอนเกี่ยวออฟฟิศนี้ให้ฟังอยู่บ่อยๆ บ้างคนถึงขั้นลาป่วยเพื่อทำใจถึงสามสี่วันกว่าจะกลับมาทำงานบางคนก็บอกว่าได้ยินเสียงเหมือนมีคนใช้คอมพิวเตอร์บ้าง เดินตามทางเดินบ้าง หนักเข้าถึงขนาดมาหัวเราะอยู่ที่ข้างๆหูเเต่เท่าที่มันฟังมามันรู้อย่างเดียวว่าผีตัวนั้นน่าจะเป็นผู้หญิงเพราะหลายๆคนที่เจอต่างเล่าว่า เป็นเสียงเล็กๆเหมือนเสียงของผู้หญิง เเต่อาร์มยังไม่เคยเจอเเละไม่มีวันที่อยากจะเจอด้วย จนวันนึงอาร์มได้มีโอกาสอยู่ที่ออฟฟิศจนดึกเพราะต้องเเก้งานเเต่โชคดีที่มีคนในทีมอยู่ร่วมชะตากรรมการอยู่ดึกด้วย สามคน รวมเเม่บ้านเเละยามที่อยู่ชั้นล่าง ก็ ห้าหกคนก็เลยทำให้อาร์มไม่ได้กลัวอะไรมากมาย

Advertisement

Advertisement

 ตอนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานกันอยู่ก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงเดินไปมาอยู่ด้านนอกห้อง ทุกคนต่างพร้อมใจกันหันมองหน้าเพื่อน ขนเเขนต่างพร้อมใจกันลุกพรึบ เเละเมื่อถึงเวลาที่จะต้องเอาเอกสารไปถ่ายเอกสารซึ่งเครื่องถ่ายเอกสารมันอยู่ติดกับประตูเเละด้วยความกลัวทำให้อาร์มต้องชวนเพื่อนไปยืนถ่ายเอกสารเป็นเพื่อน 1 ตอนที่กำลังถ่ายเอกสารอยู่ หางตาอาร์มก็เหมือนมีเงาดำๆสักอย่างเดินผ่านหน้าประตูไป ประตูห้องนี้เป็นกระจกเเบบมองจากข้้างนอกเข้ามาไม่เห็นข้างในเเต่ถ้ามองจากข้างในจะเห็นคนที่อยู่ข้างนอก

อาร์มยังไม่ได้คิดอะไรมากเพราะคิดว่าคือเเม่บ้านที่ขึ้นมาทำความสะอาดรึเปล่าหรือจะเป็นยาม เเต่เงานั้นก็เดินผ่านอีกครั้ง อาร์มเลยหันไปถามเพื่อนที่ยืนอยู่ ใครวะ เพื่อนก็บอกไม่รู้เพราะเล่นมือถืออยู่ไม่ได้มอง ได้เเต่คิดในใจว่า จะเดินผ่านอะไรนักหนา จนเงานั้นเดินกลับมาอีกครั้งเเละเหมือนจะทำอะไรตกเอาไว้ อาร์มเลยเปิดประตูเเละบอกว่า "ของตกครับ" ตอนนั้นอาร์มถึงได้รู้ว่าเงาดำที่เขาเห็นคือผู้หญิงผมยาวมากๆหยุดเดินเเล้วค่อยๆหันมา เเต่สิ่งที่เห็นคือผู้หญิงคนนั้นหันมาเเต่ไม่ได้หันตัวมาด้วย คือหันบิดคอมามองอาร์มที่ยืนมองนิ่งๆอยู่ ผู้หญิงคนนั้นยิ้มเเบบยิงฟันให้ เเบบมองก็รู้ว่ายิ้มให้เเบบไม่เต็มใจ เเล้วเดินถอยหลังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โดยที่ยังมองอาร์มเเละยิงฟันให้อยู่ มันเดินเร็วเรื่อยๆจนเเทบจะเป็นวิ่งจนผู้หญิงคนนั้นจะเข้าถึงตัวอาร์มเเล้วถึงได้สติว่าคารจะปิดประตูซะ คือเหลืออีกเเค่นิดเดียวที่มันจะเข้าประชิดต้วเเล้ว อาร์มวิ่งมายืนอยู่กลางห้องหายใจเเรงๆเหมือนจะตาย

Advertisement

Advertisement

ตอนเช้าถึงมาเล่าให้คนในออฟฟิศฟัง หลายๆคนก็ถามว่าทำไมไม่ปิดประตู มันบอกเวลานั้นพึ่งเข้าใจคำว่ากลัวจนทำอะไรไม่ถูก

Advertisement

Advertisement