ย้อนกลับไปราวสามสิบกว่าปีที่แล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าของครูลำดวน ครูสาวบรรจุใหม่ที่ได้ถูกย้ายมาสอนที่โรงเรียนเล็กๆแห่งหนึ่งในชนบท เธออาศัยอยู่บ้านพักครูกับเพื่อนๆครูอีก 2-3 คน เพราะเธอยังไม่มีครอบครัว ด้วยความที่ครูลำดวนเป็นครูสาวหน้าตาน่ารัก ทำให้เป็นที่สนใจของหนุ่มๆ ในหมู่บ้านรวมไปถึงครูหนุ่มๆ ในโรงเรียน ซึ่งคอยมาตามจีบเธอ แต่เธอก็ยังไม่มีทีท่าจะตกลงปลงใจกับใคร และหนึ่งในคนที่มาตามจีบครูลำดวนนั้นก็คือครูกำพล ซึ่งเป็นครูต่างโรงเรียนที่ได้รู้จักครูลำดวนในกิจกรรมการแข่งกีฬาสี ที่มีโรงเรียนของครูลำดวนเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขัน ครูกำพลมีอายุห่างจากครูลำดวนไม่มากเท่าไรนัก ซึ่งรูปร่างหน้าตาก็จัดว่ากลางๆ เมื่อครูกำพล ได้พบและได้รู้จักครูลำดวนก็เกิดชอบใจจึงได้ตามรับตามส่งถึงบ้านพักครูลำดวนทุกวัน ถึงแม้ว่าครูลำดวนจะไม่ได้ชอบหรือสนใจอะไรในตัวครูกำพลมากนัก แต่ก็ไม่ได้รังเกียจจึงลองคุยกันไปก่อนเพราะครูกำพลก็ถือว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง โดยที่ครูลำดวนก็รับรู้อยู่แล้วว่าครูกำพลเป็นพ่อหม้ายลูกติด อาศัยอยู่อีกหมู่บ้านซึ่งห่างจากโรงเรียนไม่มากนัก

Advertisement

Advertisement

ภาพที่ 1                                                        รูปภาพโดย  Artie_Navarre จาก  Pixabay 

 

          ตลอดระยะเวลาที่ครูกำพลตามจีบครูลำดวนอยู่นั้น ในทุกๆคืน ครูลำดวนมักจะฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งมาหาเธอเสมอ ผู้หญิงคนนั้นเริ่มมาปรากฏตัวในฝันให้เธอเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ โดยลักษณะการมานั้นมีทีท่าเหมือนมาแบบไม่หวังดี จนในคืนหนึ่งผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหาเธอแล้วถามเธอด้วยสีหน้าโกรธแค้นว่า “เธอจะเอาผู้ชายคนนี้จริงๆหรือ” ในฝันนั้นครูลำดวนสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครจึงได้ถามออกไปว่า “เธอเป็นใคร ” ผู้หญิงคนนั้นจึงตอบว่า “ ฉันเป็นเมียพี่พล ” ครูลำดวนนึกขึ้นได้ว่าเมียครูกำพลตายไปแล้ว จึงรู้สึกกลัวแต่ก็พยายามพูดด้วยดีๆและบอกออกไปว่า “ ฉันไม่ได้รักหรือชอบผัวของเธอหรอกนะ เขามาตามจีบฉันเอง ถ้าเธอหวงฉันก็จะไม่ยุ่งกับเขา ”  หลังจากนั้นครูลำดวนก็สะดุ้งตื่น  แต่เรื่องนี้ครูลำดวนก็ยังไม่เล่าให้ใครฟังเพราะเธอคิดว่าเป็นแค่เรื่องที่เธอฝันไปเท่านั้น

Advertisement

Advertisement

 

ในช่วงเย็นหลังเลิกเรียนครูกำพลได้ขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ มาหาครูลำดวนเหมือนเช่นทุกวัน วันนี้ครูกำพลมาชวนครูลำดวนไปเที่ยวงานปิดทองฝังลูกนิมิต ที่วัดในหมู่บ้านของครูกำพลซึ่งจะจัดขึ้นวันมะรืนนี้ โดยจะชวนครูลำดวนให้ไปพักที่บ้านเนื่องจากอาจจะกลับจากงานวัดดึก ซึ่งที่บ้านของครูกำพลนั้นมีญาติพี่น้องอยู่กันหลายคนไม่ต้องกลัวว่าชาวบ้านจะนินทาในทางที่ไม่ดี  ครูลำดวนคิดอยู่ซักพักจึงตอบตกลงว่าจะไปเที่ยวงานวัดด้วยกัน เพราะตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ ก็ยังไม่เคยไปเที่ยวไหนเลยและในคืนนี้ครูลำดวนก็หลับและฝันถึงผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้ผีผู้หญิงตนนั้นได้มาหาด้วยท่าทางที่ไม่เกรี้ยวกราดเหมือนเช่นเคย แต่มาพูดในลักษณะที่ดีขึ้น ซึ่งผีตนนั้นบอกกับครูลำดวนว่า “ ถ้าเธออยากได้พี่พลจริงๆเธอก็เอาไป แต่ฉันก็จะเป็นเมียผีของพี่พลอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหน ” ครูลำดวนยังไม่ตอบอะไร ผีผู้หญิงตนนั้นก็หายไปซะก่อน พอครูลำดวนตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอก็ยังคงสงสัยและข้องใจว่าผีผู้หญิงที่มาเข้าฝันเธอบ่อยๆ นั้นต้องการอะไรจากเธอกันแน่

Advertisement

Advertisement

 

ภาพที่ 2                                                         รูปภาพโดย Stefan Keller จาก Pixabay 

           เมื่องานวันปิดทองฝังลูกนิมิตมาถึง ครูกำพลขับรถมารับครูลำดวนในตอนเลิกเรียน เมื่อไปถึงที่บ้าน ครูกำพลได้แนะนำคนในครอบครัวไม่ว่าจะเป็น พ่อ แม่ พี่สาว พี่เขย และลูกชายของครูกำพลที่อายุประมาณ 7 ขวบ ทั้งหมดอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของคนสมัยก่อน บ้านของครูกำพลทำด้วยไม้ ยกพื้นสูงมีชานบ้านยื่นออกไปเป็นห้องครัว ภายในบ้านไม่มีการกั้นห้อง เวลานอนจะปูที่นอนนอนเรียงกันเป็นมุ้งของใครของมัน เมื่อครูกำพลพาครูลำดวนเที่ยวงานวัดจนดึกดื่นจึงชวนกันกลับ ครูกำพลเข้าไปนอนกับลูกชายอยู่มุ้งด้านใน ส่วนครูลำดวนนั้น แม่ได้จัดที่นอนแยกออกไปให้ โดยนอนอยู่เป็นมุ้งสุดท้ายเกือบถึงชานบ้านที่เป็นห้องครัว เมื่อทุกคนดับไฟนอนทุกอย่างก็พลันเงียบสนิท เพราะคนบ้านนอกในสมัยนั้นจะนอนกันตั้งแต่หัวค่ำ เพื่อจะได้รีบตื่นไปทำงานในตอนเช้ามืด คืนนี้ครูลำดวนรู้สึกนอนไม่ค่อยหลับเพราะแปลกที่ ได้แต่นอนพลิกไปพลิกมา จนเวลาผ่านไปซักพักครูลำดวนรู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่ร่างกายเหมือนจะขยับไม่ได้ ลักษณะคล้ายจะถูกผีอำ เธอมีความรู้สึกว่ามีใครคนหนึ่งนั่งอยู่นอกมุ้งข้างๆตัวเธอ เงาดำๆ นั้นกำลังพยายามเปิดมุ้งขึ้นทีละนิดๆ จนครูลำดวนเริ่มสังเกตเห็นว่าเป็นร่างของผู้หญิงที่ดำสนิท มองไม่ออกว่าเป็นใคร เพราะเงานั้นดำกว่าความมืด จนมุ้งนั้นเลื่อนมาถึงใบหน้า ครูลำดวนเห็นดวงตาที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ และผมที่กระเซอะกระเซิง ใบหน้านั้นดำมืดมองไม่เห็นส่วนอื่นๆ เลยนอกจากดวงตา ครูลำดวนรู้ทันทีว่านี่ต้องเป็นวิญญาณของเมียครูกำพลที่ตายไปแล้วแน่ๆ เธอตกใจและพยายามร้องให้คนช่วย แต่ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอเลย ทุกคนหลับสนิท เธอพยายามดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดจากอาการผีอำพร้อมสวดมนต์และนึกถึงพ่อแม่ จนสามารถดิ้นหลุดในที่สุด และผีตนนั้นก็ค่อยๆ หายไป ครูลำดวนตกใจมาก ในนาทีนั้นเธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ถ้าจะปลุกครูกำพลก็เกรงใจคนในบ้านที่ต้องตื่นมากลางดึก เธอทำได้แค่นอนคลุมโปงและพยายามนอนให้หลับ แต่เธอก็นอนไม่หลับเลยทั้งคืนจนถึงเช้าเพราะความกลัว
ภาพที่ 4                                                             ภาพโดย mskathrynne จาก Pixabay 

          เสียงไก่ขันดังขึ้นในตอนเช้า ครูลำดวนรีบลุกจากที่นอนพร้อมๆ กับแม่ของครูกำพลที่ตื่นมานึ่งข้าวในตอนเช้ามืด เพื่อจะเตรียมของไปตักบาตร เธอรีบทำธุระส่วนตัวของตัวเองให้เรียบร้อยและยกของที่จะใส่บาตรไปนั่งรอพระอยู่หน้าบ้าน โดยมีน้าสาว น้าข้างบ้านของครูกำพลมานั่งรอใส่บาตรด้วย น้าสาวจึงถามไถ่ว่าเธอเป็นใครมาจากไหนเพราะไม่เคยเห็นหน้า ครูลำดวนก็บอกว่าเป็นเพื่อนครูกำพล มาเที่ยวงานวัดเมื่อคืน คุยกันไปซักพักหน้าสาวก็หลุดปากเล่าให้เธอฟังถึงเรื่องเมียเก่าของครูกำพล  น้าสาวเล่าว่า เมียเก่าครูกำพลที่ตายไปนั้นแกชื่อศรี ศรีเป็นคนขี้โรค ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ทำให้เธอคิดมากจนเครียด เพราะสงสารสามีที่ต้องทำงานและคอยมาดูแลเธอ เธอจึงไม่อยากอยู่เป็นภาระให้คนในบ้าน จนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อคนในบ้านออกไปทำงานกันหมด ศรีอาศัยจังหวะที่อยู่คนเดียวใช้เชือกผูกคอตัวเองตรงขื่อบริเวณห้องครัวเพื่อที่จะฆ่าตัวตาย เมื่อทุกคนกลับเข้าบ้านในตอนเย็นก็ต้องตกใจเพราะพบว่าศรีผูกคอตายและเสียชีวิตไปแล้วหลายชั่วโมง  ครูกำพลจึงกลายเป็นพ่อหม้ายตั้งแต่วันนั้น เมื่อครูลำดวนได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็เข้าใจในทันทีว่า สิ่งที่เธอฝันเห็นคงเป็นผีเมียเก่าครูกำพลที่ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ สามีและลูกของเธอไม่ยอมไปไหน เพราะนอกจากเธอจะรักและห่วงลูกและสามีของเธอแล้ว เธอก็ยังต้องวนกลับมาผูกคอตัวเองเพื่อชดใช้กรรมที่เธอฆ่าตัวตายอยู่อย่างนั้น จนกว่าจะสิ้นอายุขัย ซึ่งจุดที่เธอผูกคอตายก็ตรงกับจุดที่ครูลำดวนนอนเมื่อคืนนั่นเอง เมื่อพระเดินมาถึง ครูลำดวนร้องตะโกนเรียกแม่ให้มาตักบาตร เธอจึงถือโอกาสนี้อุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับศรี และบอกกับเธอในใจว่า “ เธอไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเข้ามาแทนที่เธอ เพราะฉันไม่ได้รักครูกำพล ฉันแค่เห็นว่าแกเป็นพี่ชายเท่านั้น ”

 

ภาพที่ 3                                                             รูปภาพโดย  Voicu จาก Pixabay 

            เมื่อทุกอย่างในใจของครูลำดวนคลี่คลายลงแล้ว ครูลำดวนตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่าให้ครูกำพลฟังทั้งหมด พร้อมกับบอกความจริงไปว่าเธอไม่ได้ไม่ได้กลัวผีเมียเก่าครูกำพล แต่เธอไม่ได้คิดกับครูกำพลแบบคนรักมาตั้งแต่แรกแล้ว  ขอให้เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันก็พอ ครูกำพลได้ยินดังนั้นก็เข้าใจและยอมรับ หลังจากวันนั้นครูกำพลก็อาศัยช่วงปิดเทอมเพื่อบวชให้เมียเก่าเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือน เพื่อให้วิญญาณของเมียเก่าไปสู่สุขติโดยเร็ว จะได้หมดห่วงและไม่ต้องทนทุกทรมานอีก