หากจะกล่าวถึงผีปอบนั้น ผมเชื่อผมว่าผีปอปเป็นผีที่อยู่คู่กับบ้านเมืองไทยมาแต่สมัยก่อนแล้วเพราะผีปอบมีการถ่ายทอดสู่รุ่นลูกรุ่นหลานมาโดยตลอด และมีอยู่ในทุกๆหมู่บ้านตามต่างจังหวัด

ขอบคุณภาพจาก cocoparisienne // pixabay                                                                            ขอบคุณภาพจาก cocoparisienne // pixabay

          ในหมู่บ้านของผมเองก็มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับปอบเมื่อสมัยก่อนตอนที่ผมยังเด็กก็เคยมีคนเล่าว่าในหมู่บ้านของผมมีปอบ แต่ก่อนคนในหมู่บ้านก็จะนิยมเลี้ยงไก่เป็นส่วนใหญ่ เมื่อถึงยามปอบออกหากินก็จะออกไปหากินตอนกลางคืน ดึกๆประมาณ 2 ทุ่ม ในหมู่บ้านชนบท2ทุ่มนี่คือมืดสนิท เงียบไปหมด ไม่ค่อยมีใครออกจากบ้านกันช่วงนั้นแล้วปอบก็จะไปกินไก่ กินวัว ของชาวบ้านตายกันหมด ไปกินไก่ฉีกท้องออกกินเครื่องในไก่จนหมด กินตั้งแต่ตับ ไต ไส้ หัวใจ ไม่เหลือเครื่องในเลยซักชิ้น ชาวบ้านก็มาพบซากไก่ถูกกินตอนเช้า เห็นบอกว่าตอนดึกๆก็ได้ยินเสียงไก่ขันแต่ไม่กล้ามีใครออกมาดู ปอบออกกินไก่ชาวบ้านจนเดือดร้อนไปหมด ยายผมยังเล่าให้ฟังอีกว่าคนในหมู่บ้านคิดว่าคนที่เป็นปอบมากินไก่ชาวบ้านคือ ยายบัว แกเป็นคนเงียบๆชอบอยู่แต่บ้านไม่สุงสิงกับใคร ชอบหลบหน้าคนผู้ แกมีหลานชื่อ ดอกหญ้าอายุ 13 ปีซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับผมเอง ดอกหญ้าก็ชอบมาเล่นกับผมละเพื่อนบ่อยๆแต่ช่วงหลังๆไม่ค่อยมาเพราะมีแต่คนแกล้งดอกหญ้าด่าว่า ยายเป็นปอบบ้าง เพราะคนที่ด่าก็รู้มาจากผู้ใหญ่ที่เค้าคุยกันจนทำให้เราไม่สนิทกัน

Advertisement

Advertisement

ขอบคุณภาพจาก JordanStimpson // pixabay                                                                       ขอบคุณภาพจาก JordanStimpson // pixabay

          ช่วงวันออกพรรษาที่หมู่บ้านของเรามีการจัดงานที่วัดตอนเช้าผมกับครอบครัวก็ไปทำบุญที่วัด ผมสังเกตุเห็นว่าบ้านยายบัวชอบให้แต่ ดอกหญ้า ซึ่งเป็นหลานของยานบัวมาวัดแทน ไม่เคยเห็นแกมาเองสักครั้งเลย พอเลิกเพื่อนของผมที่ชื่อ จอน ก็ไปล้อกอหญ้าว่า เป็นหลานปอบเข้าวัดได้ด้วยหรอ ตอนนั้นกอหญ้าโดนด่ามาเยอะก็ร้องไห้รีบกลับบ้านไปฟ้องยาย เพราะมีแต่เพื่อนด่า พอตกตอนเย็นผมก็ได้ยินมาว่าพ่อของจอนอยู่ๆก็เหม่อลอย พังของในห้องนอนจนพังหมด ฉี่ใส่ขวดน้ำแล้วก็เอาไปสาดใส่ฐานพระในบ้านพยายามทำลายของที่เป็นมงคลในบ้าน เหมือนคนโดนของหรือผีเข้า อาละวาดไปทั่วต้องใช้คนไปดึงห้ามไว้หลายคน เพราะอารมณ์รุนแรงมาก แม่ของจอนเลยพาไปโรงบาลหมอก็บอกว่าไม่เป็นอะไรแต่อาการน่าจะมาการทางเส้นประสาท พอออกจากโรงบางแม่ของจอนก็พาพ่อไปหาหลวงปู่ที่ขอนแก่นหลวงปู่บอกจะรักษาเอาของออกให้แต่ต้องนุ่งขาวหุ่มขาวอยู่ในวัด แม่กับพ่อของผมก็อยู่ขอนแก่น เหลือแต่จอนกับพี่สาววัย20ปีที่ต้องเลี้ยงน้องที่บ้าน แล้วตอนกลางคืนสักตี2จอมก็ได้ยินเสียงไก่ร้องด้วยความที่พ่อไม่อยู่ก็ต้องออกไปดูไก่แทน จอมเดินออกไปที่คอกไก่ ก็เห็นยายแก่ๆผมหยิกๆกำลังนั่งจกกินไก่อยู่ในคอก จอมเรียก "ใครอ่ะ" ยายก็หันมาผมหยิกผิดหน้ามองไม่ชัดแต่ที่ชัดๆก็คือผีปอบกำลังจกกินไส้ในของไก่ เลือดเต็มปากไปหมดขนไก่อีก ปอบกำลังคาบไส้ไก่ไว้ในปาก จอนก็ร้องเรียกพี่ออกมาดู ปอบก็รีบวิ่งเข้าไปในป่าหลังบ้านจอมก็ยืนร้องไห้อยู่กับพี่สาว ช่วงนั้นปิดเทอมพอดีแม่ก็มารับจอนกับพี่ไปปฏิบัติธรรมรักษาตัวที่วัดด้วย

Advertisement

Advertisement

ขอบคุณภาพจาก Pexels // pixabay                                                                        ขอบคุณภาพจาก Pexels // pixabay

          จริงๆแล้วสิ่งลี้ลับมีอยู่ทุกที่แต่ผมอยากจะบอกว่าถ้าเราไม่ไปหลบลู่ในสิ่งที่เราไม่อาจรู้ความจริงย่อมดีกว่าการที่เรานั้นไปสร้างสิ่งที่ไม่ดี บอมกับครอบครัวเมื่อไปปฏิบัติธรรมอาการของพ่อก็ดีขึ้นเรื่อยๆจนหายเป็นปกติ การที่เราจะอยู่ร่วมกันกับสิ่งอื่นไม่ใช่เรื่องยากแต่เราควรปฏิบัติตัวให้อยู่ในกรอบที่ควรเป็น