โลกของหวานพังทลายลงตอนที่รู้ว่าตัวเองท้อง และคนที่ทำให้เธอมีสภาพเป็นแบบนี้โดยที่เธอไม่เต็มใจก็คือ หัวหน้างานของเธอ หวานลุกขึ้นมาต่อสู้เรื่องนี้ เมื่อรู้ว่าหัวหน้าไม่คิดจะรับผิดชอบ มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของเขา และมันคือทั้งชีวิตของเธอ  หวานต่อสู้จนกระทั่งทำให้ชีวิตของหัวหน้างานเปลี่ยนไปอย่างชนิดที่ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว แต่ว่า เขาต่างจากเธอตรงที่ เขายังมีชีวิตอยู่ต่อ เปลี่ยนเพียงแค่อาชีพเท่านั้น หวานสร้างรอยแค้นให้กับหัวหน้า  วันหนึ่ง สาวท้องแก่ถูกลวงไปฆ่าทิ้ง โดยที่ยังไม่สามารถหาตัวคนร้ายมาลงโทษได้ตามกฎหมาย...  ตอนนั้น หวานรู้สึกเหมือนหลับไปยาว ๆ ก่อนจะลุกขึ้นมาอีกครั้งเพื่อจะทำบางอย่าง 

      ส่วน‘เขา’ เองก็ไม่ต่างจากคนหาเช้ากินค่ำ  จำเป็นต้องเอารถออกจากอู่  ตระเวนหาผู้โดยสาร  เพื่อหาเงินมาต่อชีวิตวูบหนึ่งคิดสมน้ำหน้าตัวเองว่า มันช่วยไม่ได้นี่  ในเมื่อเลือกที่จะลิขิตเส้นชีวิตให้เป็นแบบนี้ จากการเคยมีครอบครัวดี  มีการงานทำมีระดับ  มีเงินจับจ่ายใช้สอย  แต่เพราะอารมณ์ตัณหาชั่ววูบ  ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างพลันล่มสลายหมด นี่ถ้าย้อนเวลากลับได้  เขาคงจะเลือกที่จะไม่รับผู้หญิงอันตรายคนนั้นเข้าทำงาน  เธอสวยเกินไป  สวยจนอันตราย เขาคิดเคียดแค้น  ก่นด่า และแลเห็นแต่ด้านความผิดของคนอื่น  โดยไม่ได้สำนึกสักนิดว่า  แท้จริง  เรื่องทั้งหมด  เกิดมาจากความชั่วของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น 

Advertisement

Advertisement

      สายฟ้าลั่นเปรี๊ยะ  ฝนเทกระหน่ำ  เขาเคลื่อนรถไปอย่างช้าๆ สายตามองข้างถนน  หูแว่วได้ยินเสียงใบปัดน้ำฝนทำงานอย่างต่อเนื่องและอย่างหนักหน่วง  เขาอุทานออกมาอย่างดีใจเมื่อเหลือบเห็นผู้โดยสารยืนกวักมือเรียกให้จอด เขาเคลื่อนรถเข้าไป  ผู้โดยสารเปิดประตูก้าวเข้ามา และบอกจุดหมายปลายทาง  เขากดล็อกประตูทันทีขณะเคลื่อนรถออก สายตาของเขา เหลือบมองจากกระจกส่องหลัง  เห็นใบหน้าของผู้โดยสารสาวแวบๆ หัวใจเต้นโครมครามขึ้นมา  ขนาดเห็นไม่ชัด  ยังรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวย และสามารถกระตุ้นอารมณ์บางอย่างให้คุโชนอย่างประหลาด เขาพยายามสะกดกลั้นความรู้สึก  มันไม่ควรจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมอีกแล้ว  ไม่ควรจริงๆ  แต่ก็ช่างประหลาด  ยิ่งสะกด  ยิ่งพลุ้งพล่าน  จนสุดจะอดกลั้นต่อไป  เขาเบนรถไปตามเส้นทางเดิม...

Advertisement

Advertisement

      ผู้โดยสารสาวนั่งเงียบ  ไม่ถาม  ไม่แสดงความตื่นตระหนกใด ๆ  กระทั่งเขาจอดรถแอบข้างทาง  ท่ามกลางเม็ดฝนพรั่งพรูแบบไม่ลืมหูลืมตา เขาหันมามองผู้โดยสารสาวที่นั่งอยู่เบาะหลัง  ก่อนสะดุ้งเฮือก  เพราะไม่มีร่างของผู้โดยสารสาวคนนั้น!  เป็นไปได้อย่างไรกัน ก่อนจะคิดอ่านทำอะไรอีก  กลับต้องสะดุ้งเฮือกอีกครา  จู่ๆผู้โดยสารสาวปรากฏกายอยู่ที่เบาะด้านข้างที่นั่งคนขับ เขาหันมองแล้วม่านตาก็พลันเบิ่งกว้าง  หลุดปาก “หวาน!”

Advertisement

Advertisement

      เป็นหวานจริงๆ  เป็นใบหน้าของเธอครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็น  ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยเส้นเลือดอันเกิดจากการถูกเขาบีบเค้นลำคอ ไม่ต้องอะไรมาก  เห็นเพียงแค่นั้น  ขนหนังหัวก็ลุกซู่  เลือดในกายเย็นเฉียบ หัวใจแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ไอ้หัวหน้า  แกฆ่าฉันทำไม แกไม่ได้ฆ่าแค่ฉัน  แต่แกฆ่าลูกของฉัน  ลูกที่มีสายเลือดของแกครึ่งหนึ่ง”

      สายของวันรุ่งขึ้น มีคนพบศพของคนขับแท็กซี่จอดเสียอยู่ข้างทาง คดีนี้  คงสร้างความปวดหัวให้กับทีมสืบสวนอีกคดีหนึ่ง  เพราะในรถที่เกิดเหตุ  ไม่มีร่องรอยของฆาตกร  ไม่มีลายนิ้วแฝงใดๆทั้งสิ้น  แต่คนขับถูกกระหน่ำแทงจริง ๆ  สภาพศพเละเทะดูไม่ได้  ตำรวจคงสันนิษฐานไปตามหลักการ แต่จะมีใครรู้บ้างว่า  คดีนี้ หวาน-สาวท้องอ่อนที่ถูกฆาตกรรมคนนั้น  ได้หนีจากขุมนรกมาล้างแค้นด้วยตัวเอง!

 

อ. อเวจี ; เขียน

 

ภาพโดย Enrique Meseguer จาก Pixabay