เรื่องมีอยู่ว่า...  วันนั้นไปทัศนศึกษาที่ต่างจังหวัด  แล้วเขาให้ไปพักที่โรงแรมรีสอร์ทแห่งหนึ่ง มันหลายปีแล้ว ก็เลยจำไม่ค่อยได้ว่าที่นั่นเป็นที่ไหน เพิ่งมานึกได้ ตอนที่จะเขียนบทความนี้ ก็เดี๋ยวจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง แน่นอนว่าขนลุกมาก 


 วันนั้นฉัน คุยกับเพื่อนๆหลายคนทั้งหญิงทั้งชาย คุยกันนานมากเลย แล้วอยู่ ๆ ก็หลับไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มืดแล้ว แล้วก็ไม่เจอใครเลย ฉันตกใจมาก ไม่รู้ต้องทำยังไงดี ขณะที่มองไปรอบ ๆ นั้น  ไม่รู้อยู่ที่ไหน  เหมือนเป็นภาพย้อนอดีต

ที่ฉันเห็นเป็นห้องโถงยาว พื้นเป็นไม้ แล้วก็มีเสา ใหญ่สูงอยู่ในห้อง มีตะเกียงที่ดับแล้วล้มอยู่ที่พื้นไม้ 

1ขอบคุณภาพจาก : https://pixabay.com/images/id-2903830/

แล้วก็มีคนนอนกระจัดกระจาย ตอนแรกฉันก็คิดว่าเพื่อน ๆ กำลังหลับ แต่เพื่อนผู้หญิงที่ฉันสนิทด้วย หายไปกันหมด จากนั้นฉันก็ค่อย ๆ ลืมตา แล้วลุกขึ้

Advertisement

Advertisement

ขณะที่ฉันลุกขึ้น และเดินออกมานอกห้อง ก็แบบว่าปกติ ข้างหน้าห้องเป็นสไตล์โมเดิร์น แบบแปลกที่สุดคือ ข้างนอกมืดแล้ว ไม่มีใครปลุกฉันเลยว่าเพื่อน ๆ ออกมาทำอะไรกัน ฉันหลับนานขนาดนั้นเลยหรอ ฉันกำลังยืนงงอยู่ข้างหน้าบ้านพัก ฉันก็เห็นเพื่อนคนนึงใส่สไบแดงแถมลูกไม้สีทอง พร้อมผ้าซิ่น ไม่สวมใส่รองเท้า และม้วนผมขึ้น เดินเอาของถวายมาเก็บ ฉันจึงถามมันว่า " อ้าว! แกทำไรกัน ทำไมไม่ปลุกฉันอ่ะ " มันตอบว่า " อ้าวแกยังหลับอยู่เหรอ นึกว่าแกเดินออกมาแล้ว " ฉันงงมาก เธอบอกว่าไปไหว้เจ้าที่ตรงศาลนั้นสิ ฉันเลยมองขึ้นไปตรงศาลนั้น ก็เห็นว่าศาลสีขาวสูง มีของถวายมากมายและจุดเทียน และเห็นแม่ชีคนหนึ่งกำลังจุดธูป ฉันก็เลยเดินไป แต่แปลกที่ฉันดันไม่เดินไปที่ศาลนั้น แต่กับเดินไปที่บ้านพักของครูผู้หญิง

Advertisement

Advertisement

และมีเพื่อนอยู่ในห้องอีก 4 - 5 คนมานั่งเล่นด้วยกัน ฉันถามเพื่อน ๆ ว่าเห็นฉันในงานพิธีบวงสรวงเข้าพักสถานีไหมเพราะฉันหลับไป ไม่มีใครปลุกฉันเลย ฉันเพิ่งตื่นมาอีกทีก็รู้ว่าทุกคนเลิกงานพิธีแล้ว 

มีเพื่อนคนนึงบอกว่า "กูเป็นคนปลุกมันเอง แล้วมันก็ตื่นแล้วนะ " ทุกคนโม้ฉันว่าเป็นคนปลุกฉันเอง แต่ฉันไม่ได้ตื่นนะ ฉันคิดในใจ จากนั้นครูทั้ง 5 คนก็กลับมาที่บ้านพักคุยจุกจิกกันเสียงดัง และเพื่อนๆก็เล่าให้คุณครูฟังเกี่ยวกับเรื่องของฉัน

ครูบอกว่า "ระวังนะเจ้าที่เขาจะไม่พอใจ ตอนบวงสรวงกันต้องครบทุกคน ถ้าขาดไปคน ไม่ได้!! " 

"แล้วตอนนี้พระท่านกลับไปหมดแล้วและข้างนอกก็มืดมาก กล้าเดินไปไหว้ตรงศาลไหมล่ะ" ครูคนหนึ่งพูด

แน่นอนว่าฉันไม่กล้าเพราะนี่ก็ 22:00 นแล้ว ใครจะ กล้าเดินไปตรงนั้น มันมืดมากอยู่ ๆก็รู้สึกเย็นวาบ และสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว

Advertisement

Advertisement

มีครูคนนึงเดินเข้ามาหาฉันนั่งตรงข้างหน้าฉัน แปลกมากที่คุณครูทั้ง 5 คน ยังสวมใส่ชุดนางรำที่ไปบวงสรวงกันอยู่เลย ไม่คิดจะเปลี่ยนเสื้อผ้า 

ครูคนที่มาคุยกับฉัน เขาถามฉันว่าฉันมีสัมผัสที่ 6 เหรอ ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไร แล้วเขาก็ต่อว่าเล่ามาให้ฟังได้ไหมว่าที่นี่มีผีตอนไหนบ้าง จู่ ๆ ฉันบอกเขาไปว่า ที่นี่มีผีนางรำอยู่ 5 ตน เขาตายที่นี่

แล้วอยู่ ๆ ก็มีเสียง  1 เสียงผ่านเข้ามาในหัวของฉัน เป็นเสียงผู้หญิง

แล้วฉันพูดต่อกับครูว่า ครูรู้ไหมว่าชุดที่ครูใส่อยู่แล้วไปรำ ไม่ใช่ครูที่รำหรอก พวกนางรำทั้ง 5 คนนั้นแหละ เป็นพวกครู!!

จู่ ๆ ครูทั้ง 5  ก็ขนลุก แล้วก็ทยอยกันไปนอน โดยทิ้งฉันไว้ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนบอกเองว่าให้ฉันพูด แต่เขากลับกลัว และไม่กล้านอนใกล้ๆฉัน 

ทันใดนั้นเอง ไฟก็ดับ อยู่ในความมืดที่เงียบสงัด ฉันมองไปรอบ ๆ ขณะที่นอนอยู่ ฉันหันไปที่คุณครูนอนอยู่  พวกครูแปลกมากที่นอน เรียงกัน 5 คนใส่ชุดนางรำนอนแน่นิ่ง ภาพที่จะเห็นทุกอย่างเป็นสีเทา หรือขาวดำ มีคนนอนในห้องโถงเยอะมาก ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่เป็นห้องโถง เป็นบ้านพักทั่วไป  แต่สิ่งที่จะเห็นตรงหน้านี้ เป็นห้องโถงที่มีไม้กระดาน มีเสากระโดง เป็นห้องใหญ่ ๆ ตอนนั้นมีความรู้สึกได้ว่าขนลุกมาก ขนลุกอย่างบอกไม่ถูกอากาศเริ่มเย็น รู้สึก จะออกไปจากที่นี่ ด้านข้างซ้ายของฉันมี ครูที่ใส่ชุดนางรำนอนแน่นิ่ง ส่วนด้านขวาของฉันไม่มีอะไรเลย รอบ ๆ กายมีแต่ความมืด แต่กลับได้ยินเสียงคนเดิน มาใกล้ ๆ เรื่อย ๆ ปึก!! 

ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝัน  ฉันลืมตาขึ้น ขนตามร่างกายของฉันลุกซู่ มันเหมือนจริงมาก แล้วเรื่องราวที่เกิดที่นั่นฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น !  

 

จบ.

ผู้เขียน : โต๊ะเขียนหนังสือ