บ่อยครั้งที่คนเรามักแสวงหา ในสิ่งที่เราไม่สามารถมีได้ในชีวิต

จนทำให้หลงลืมการดำรงอยู่ของบางสิ่งบางอย่าง

กลับไขว่คว้า เฝ้ามองในสิ่งที่อยู่ไกลออกไป และมิอาจครอบครองได้

1

เพราะไทยเป็นประเทศเขตร้อน เราจึงมองไม่เห็นว่า ลมอุ่นหรือลมร้อนที่มี มีค่ามากแค่ไหน

เพราะต่างคนต่างโหยหา ลมหนาว ที่นาน ๆ จะพัดผ่านมาเสียทีหนึ่ง

จนลืมคิดไปว่า บางทีประเทศไทย และคนไทยก็ไม่เหมาะที่จะใช้ชีวิตท่ามกลางอากาศใด ๆ เลย

2

ขอยกตัวอย่างตอนที่มีลมหนาวเมื่อต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้ว หลาย ๆ คนคงจำได้ดี ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาปะทะใบหน้าอย่างดุดัน

บางแห่งอุณหภูมิต่ำกว่า 10 องศาเซลเซียส อากาศแบบนี้ ทำให้คนไทย ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก บ้านที่อยู่อาศัยไม่ได้เอื้อกับความหนาวเย็นใด ๆ

การนอนในยามค่ำคืน ยิ่งทรมาน แม้ว่าจะห่มผ้าหลายชั้นแล้วก็ตาม

ทำให้หลายคนเกิดอาการเจ็บป่วย หลายบ้านไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น ฯลฯ

Advertisement

Advertisement

นั่นแหละ หลายคนคงจะเข้าใจดี และเชื่อว่า ณ ขณะนั้น คงมีบางคนแอบคิดถึงลมอุ่น ๆ ที่เคยมีอย่างไม่ต้องลังเลและสงสัย

3

เพราะลมอุ่น มันร้อน มันอบอ้าว มันกรีดหัวใจให้ร้อนระอุลงไปในทุกความรู้สึก

เวลามีลมเย็น ๆ ของหน้าหนาวพัดเข้ามาในบางคราว เราก็หวังว่าลมนั้นจะอยู่กับเราไปตลอด

แต่จริง ๆ แล้ว ลมก็ทำหน้าที่ของมัน เคลื่อนย้ายไปที่อื่น ไม่ได้หยุดนิ่งอยู่ที่ใดที่หนึ่งอยู่ดี

หากเราลองมองย้อนกลับในอีกด้าน ลมอุ่น ๆ หรือลมร้อน ๆ นี่แหละ ที่ทำให้สิ่งต่าง ๆ ได้เติบโต มีชีวิตชีวา ต้นไม้ได้สังเคราะห์แสง ผักเจริญงอกงาม สัตว์ป่าน้อยใหญ่ชุกชุม อาหารอุดมสมบูรณ์ 

คงเหมือนกับเธอ ผู้เปรียบเสมือนลมเย็น ๆ ในหน้าหนาว

ที่เวลาเธอพัดเข้ามา เราก็อยากให้เธอคงอยู่ตลอดไป ไม่จากไปไหน

แต่ก็นั่นแหละ เมื่อมีเข้ามา ก็ต้องมีออกไป เมื่อมีพัดผ่านเข้ามา ก็ต้องมีพัดผ่านออกไป

Advertisement

Advertisement

ไม่มีคำว่า "ตลอดไป" อยู่ในโลกนี้หรอก 

ฉันก็ทำได้เพียง เข้าใจในสิ่งที่มันเป็นไป

รักตัวเองให้มากขึ้น และเลิกพร่ำเพ้อละเมอถึงสิ่งที่มันไม่มีวันเป็นไปได้ 

4

สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนสอนเราได้เป็นอย่างดี ว่าการให้ความสำคัญกับสิ่งที่มีอยู่รอบตัวเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด 

อย่าร่ำร้องเรียกหาในสิ่งที่เราไม่มี หรือมีน้อย หรือไม่มีทางที่จะได้มา

การค้นหาความงามของสิ่งที่มีอยู่ ล้วนแต่เป็นปัจจัยที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตทั้งสิ้น

เพราะอย่างน้อยสิ่งที่มีค่าที่สุด ก็ไม่ต้องไปหาไกล อยู่เพียงแค่เอื้อมมือถึง แค่ได้ยินเสียงหายใจรดต้นคอ

                                                                       ภาพประกอบทั้งหมดโดย Prissana Choy