สมัยเด็กๆ ฉันเคยอาศัยอยู่ในบ้านสวนแถวนนทบุรี ลักษณะเป็นบ้านไม้สองชั้น บริเวณบ้านมีต้นไม้ใหญ่ล้อมลอบ บ้านฉันอยู่บริเวณเกาะกลางน้ำ รอบๆ มีน้ำล้อมรอบบ้านทางเข้าบ้านเป็นสะพานไม้ไม่ใหญ่มากข้างๆบ้านเป็นบ่อน้ำขนาดใหญ่ ด้านหลังของบ้านก็จะเป็นสวนมีแต่ต้นไม้ร่มรื่น ช่วงเวลากลางคืนจะมีอากาศค่อนข้างเย็น  ตอนนั้นเป็นเวลาเย็นมากแล้ว ฟ้าสลัวๆใกล้ค่ำ มีเสียงนกกาเหว่าร้อง ฉันอยู่บ้านคนเดียวเพราะแม่เข้าไปทำงานในสวนยังไม่กลับมา

                   ท่าน้ำ                                                                 เครดิตภาพ    https://variety.thaiza.com/horror/292123/

                  ในตอนนั้นฉันเห็นคนเดินผ่านหน้าบ้านไปทางบ่อน้ำข้างบ้าน จึงเดินตามไปดูว่าใคร พอเดินตามไปฉันก็เห็นผู้หญิงผมยาวนั่งอยู่ที่ท่าน้ำ ฉันจึงเดินตรงเข้าไปหาเพราะคิดว่าแม่กลับมาแล้ว แต่พอเดินไปใกล้ๆ กับไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้นเลย ฉันมองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใคร ฉันจึงนั่งลงตรงท่าน้ำ ในบ่อแม่ปลูกบัวไว้มากมายหลายสี จึงมีปลาอยู่จำนวนมาก ฉันนั่งเหม่อมองท้องฟ้าสีส้มๆ ของยามเย็นอยู่ ก็ต้องสะดุ้งตกใจที่มีเสียงดังตูมเหมือนใครตกน้ำ แต่พอหันไปมองก็ไม่มีแม้รอยน้ำกระเพื่อม ฉันจึงไปนั่งอยู่บนบันไดทางลงไปในน้ำ ก้มมองลงไปในน้ำแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรเช่นกัน

Advertisement

Advertisement

 

                อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนมีใครผลักฉันลงไปในน้ำ ในตอนนั้นฉันยังเด็กมากน้ำในบ่อลึกมิดหัว ฉันว่ายน้ำไม่เป็นได้แต่พยายามตะเกียกตะกายแต่ก็ไม่สามารถขึ้นไม่ได้ พอโผล่หัวพ้นน้ำขึ้นมาได้ ก็ต้องตกใจว่าตัวเองมาอยู่กลางบ่อได้อย่างไร แล้วฉันก็จมลงไปอีก ฉันทุรนทุรายสำลักน้ำแต่ก็ขึ้นมาไม่ได้เหมือนมีบางอย่างจับขาฉันไว้ถีบเท่าไหร่ก็ไม่หลุด อยู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมากอดรัดตัวฉันไว้แน่น จนหายใจไม่ออก พอดิ้นโผล่หัวพ้นน้ำมาได้อีกครั้ง ฉันก็เห็นผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ที่ท่าน้ำ แล้วฉันก็ถูกบางอย่างดึงให้จมลงไปอีก ในตอนนั้นฉันคิดถึงแม่มากคิดว่าตัวเองจะต้องตายแล้วแน่ๆ แล้วอยู่ๆก็มีมือมาดึงดึงฉันขึ้นจากน้ำ พอฉันลืมตาขึ้นมาก็ถึงกับร้องไห้ คนที่ช่วยฉันไว้คือพ่อใหญ่ หรือตาของฉันนั่นเอง ตาอุ้มฉันเข้ามาในบ้านระหว่างนั้นฉันก็หันหลังมองกลับไปที่ท่าน้ำ ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ แล้วก็ค่อยๆหันหน้ามามองที่ฉัน ฉันตกใจมากสะดุ้งสุดตัวแล้วผวากอดตา ตาก็ตกใจปลอบฉันเพราะคิดว่าขวัญเสียที่ตกน้ำ หลังจากนั้นฉันก็ป่วยอยู่สองสามวัน ฉันไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ใครฟังเพราะกลัวว่าจะเจอผู้หญิงคนนี้อีก และไม่กล้าไปนั่งที่ท่าน้ำแห่งนั้นคนเดียวอีกเลย

Advertisement

Advertisement