พ่อกับแม่เราเป็นผู้คุม ชีวิตตั้งแต่เกิด เราเติบโตมาหลังกำแพงเรือนจำ ในวั้นนั้นไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตจะไปได้ไกลสักแค่ไหน

ภาพครอบครัว 2รู้แต่ว่า หลังพ่อเลิกงาน พ่อจะรับจ้างวิ่งวิน รับจ้างเข้าเวร กู้สารพัดมาส่งให้ลูกเรียน แม่รับจ้างทำบัญชี ขายเบอร์ทอง และเบอร์ผ้าไหม ทำกับข้าวส่งผู้ต้องขังในเรือนจำ โดยมีลูกๆ เป็นลูกมือ

ช่วงชีวิตวัยรุ่นของเราไม่โลดโผน เพราะหลังเลิกเรียนต้องรีบกลับบ้านมาช่วยไปจ่ายตลาด และเตรียมของทำกับข้าวขาย

ไปเรียนสาย เพราะต้องตื่นมาช่วยแม่ทำกับข้าว แพ็กลงถุง ปั่นจักรยานไปส่งหน้าเรือนจำ เราใช้ชีวิตอย่างนี้เป็นสิบๆ ปี

ความพยายามของพ่อกับแม่ในวันนั้น และความลำบากที่พ่อกับแม่สอนให้เรารู้จัก ช่วยสร้างความแข็งแกร่งให้กับลูกทั้งสามคน เงินกู้ในวันนั้นคือทุนการศึกษา เพื่อสร้างต้นทุนชีวิตให้กับลูก ปริญญาโททั้งสามใบของลูก และหน้าที่การงานที่มั่นคงของลูก คือ บทพิสูจน์ความสำเร็จของครอบครัวผู้คุม ที่ทำมาหาเลี้ยงครอบครัวด้วยความซื่อสัตย์สุจริตต่อหน้าที่ราชการ

Advertisement

Advertisement

ภาพครอบครัว 1จนมาถึงวันนึงที่เราแข็งแรงพอที่จะดูแลพ่อกับแม่ได้ จึงตั้งใจมาปลูกบ้านอยู่ใกล้ๆ กัน พ่อช่วยดูแลการก่อสร้างให้เป็นไปอย่างเรียบร้อยและรวดเร็ว เพราะสุขใจเหลือเกินที่ลูกหลานจะกลับมาอยู่ด้วยกัน

แต่ฝันของเราและพ่อกลับไม่มีวันเป็นจริง เพราะพ่อของเราถูกคนงานก่อสร้างฆาตกรรม เสียชีวิตในรั้วบ้านที่พ่อรักที่สุด

เหตุการณ์ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็ว เหมือนความฝัน การจากลาที่ไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว แต่กลับไม่มีโอกาสแม้เพียงเสี้ยววินาทีที่จะได้กล่าวคำร่ำลา ทิ้งไว้เพียงภาพถ่าย และภาพความทรงจำที่งดงาม

ในวันที่พ่อไม่อยู่แล้ว เมื่อมีสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต เราจะบอกแม่ว่า “ต้องขอบคุณตาประดับ ที่ทำทุกอย่างไว้ให้ลูกหลานได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว” ในวันที่พ่อไม่อยู่แล้ว ลูกๆ หลานจะช่วยกันดูแลยายวิไล ผู้หญิงที่ตาประดับรักที่สุดให้ดีที่สุด

Advertisement

Advertisement

ภาพครอบครัว 3