เด็กเรียนรู้จากการ "แนะนำ"
แนะ คือ สอนให้ทำ 
นำ คือ ทำให้ดู 

หลายวันก่อนอ่านบทความจาก Life Coach ด้านการเลี้ยงลูก บอกว่า "การช่วยลูกทำการบ้านให้ลูกจะทำให้ลูกเคยตัว ไม่มีความรับผิดชอบ" 

เราฟังแล้วก็รู้สึกขัดใจเล็กน้อย ในฐานะแม่ที่ชอบจับมือลูกทำการบ้านเสมอ เหตุที่เราลงมือทำการบ้านร่วมกับลูก เพราะได้มีโอกาสอ่านงานเขียนของจิตแพทย์ที่อยู่กับคนไข้มากว่า 30 ปี คุณหมอยืนยันว่า "ระบบการศึกษาไทย ทำให้เด็กป่วยมาเยอะแล้ว" ซึ่งเราเลือกที่จะเชื่อคุณหมอ เพราะไม่อยากให้ลูกป่วยทางใจเพราะถูกกดดันด้านการเรียน จนนำไปสู่สภาวะซึมเศร้า

ทำการบ้าน

ทำการบ้านกับลูก

ดังนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียน เราจะสำรวจกระเป๋านักเรียนลูก ตรวจดูสมุดการบ้าน เปิดดูหนังสือแต่ละเล่มว่า ลูกเรียนอะไรมาบ้าง แล้วชวนให้ลูกทบทวนความทรงจำเล็กน้อยด้วยการตั้งคำถามอะไรเอ่ย จากนั้นเราจะจับมือช่วยกันทำการบ้านให้เสร็จ ชมเชยในความพยายาม แล้วอนุญาตให้ลูกไปทำสิ่งที่เขาอยากทำ หรือให้รางวัลเป็นสิ่งที่เขาชอบ เช่น ทำเสร็จแล้วจะให้ดาว ทำเสร็จแล้วจะต่อจิ๊กซอว์ด้วย ทำเสร็จแล้วจะพาไปอาบน้ำ ทำเสร็จแล้วจะให้กินน้ำแข็ง ฯลฯ รางวัลเล็กน้อยในความรู้สึกของผู้ใหญ่ แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจแก่เด็กมากนะคะ

Advertisement

Advertisement

ในมุมมองของเรา การบ้านไม่ใช่ความรับผิดชอบของผู้เรียนอย่างเดียว แต่เป็นสิ่งที่ผู้ปกครองต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเมื่อลูกต้องการความช่วยเหลือ เพื่อให้ลูกเรียนรู้ถึงความรับผิดชอบต่อหน้าที่ในฐานะนักเรียนอนุบาล และเราสองคนจะช่วยกันทำงานส่วนนี้ให้เสร็จ ซึ่งดีกว่าการไม่ช่วยลูกทำการบ้าน จนลูกถูกคุณครูตำหนิจนสูญเสียภาคภูมิใจในตัวเอง

ทำการบ้านให้เป็นเรื่องสนุก ไม่กดดัน ไม่บังคับ จนทำให้ลูกรู้สึกต่อต้าน แล้วกลายเป็นความเบื่อหน่ายไม่อยากทำการบ้าน 

Advertisement

Advertisement

วันนี้... ลูกชายอาจจะเขียนหนังสือยังไม่สวย แต่ลูกเราเป็นเด็กที่มีความสุข ร่าเริงแจ่มใส รักการไปโรงเรียน ไม่อิดออดเวลาชวนเล่นทำการบ้าน เพราะลูกรู้ว่าทำการบ้านแป๊ปเดียว เดี๋ยวก็ได้ไปเล่นต่อ

รักลูก ทำการบ้านกับลูก และทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องสนุกนะคะ

อนุบาลนิตา