ภาพประกอบของผู้เขียน

                    สัมภเวสี ผีเร่ร่อนมีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ โดยเฉพาะในป่าช้า ถ้าหากว่ามันขอตามติดไปด้วย โดยนั่งบนโลงศพ เราจะทำอย่างไร...

                    เรื่องผีนั่งทับโลงศพนี้น้องสาวเล่าให้ฟัง ครั้งนั้นเธอได้ร่วมขบวนนำศพไปวัด แต่เธอกลับเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น จนเกิดความกลัว แล้วเป็นไข้ไม่สบายไปหลายวัน

                    ทิพย์น้องสาวอายุน้อยกว่าฉัน 3 ปี เราสองคนสนิทกันมาก มีอะไรก็เล่าสู่กันฟังเสมอ เมื่อไม่นานมานี้ฉันกลับบ้านต่างจังหวัด เราสองคนจึงคุยเรื่องในอดีตตามประสาคนที่มีอายุ

                    ช่วงหนึ่งเราพูดถึงเรื่องเร้นลับที่น่ากลัวสมัยก่อน โดยเฉพาะผี ทิพย์บอกว่าเธอเป็นคนมีสัมผัสพิเศษ มักจะเห็นผี แต่จะเป็นช่วงเด็กเท่านั้น โตขึ้นมาก็ไม่เห็นสิ่งเหล่านั้น

Advertisement

Advertisement

                     เธอเล่าว่า วันที่น้าไข่ซึ่งเป็นญาติของเราเป็นลมบ้าหมูตายที่หลังป่าช้า ตอนนั้นทิพย์อายุ 6 ขวบ ส่วนฉัน 9 ขวบ ช่วงที่น้าไข่ตายฉันไม่ได้อยู่ที่บ้าน เพราะมาบ้านยายซึ่งอยู่อีกจังหวัดหนึ่ง ทิพย์อยู่กับพ่อเพียง 2 คน พ่อเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน เวลาชาวบ้านมีอะไรก็มาบอกกับพ่อ

 

https://onscene-prod.s3-ap-southeast-1.amazonaws.com/files/styles/body_image_480w/public/inline-images/%E0%B8%9B%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%B2%201.1%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%9C%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%87.jpg?itok=x8vBIzmK                     ขอขอบคุณภาพประกอบจาก https://pixabay.com/th/illustrations/ศิลปะ-ผีสิง-ที่น่ากลัว-เหมือนผี-4591463/

                    วันนั้นประมาณ 6 โมงเย็น พ่อกับทิพย์กำลังกินข้าว เสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อพ่อตรงบันไดบ้าน พ่อวางจานข้าวแล้วเดินไปดูก็เห็นน้าทอนซึ่งเป็นเพื่อนบ้านขึ้นบันไดมาด้วยใบหน้าตื่น ๆ น้าทอนบอกว่าน้าไข่ซึ่งเป็นญาติของพ่อเป็นลมบ้าหมู และนอนตายหลังป่าช้า

                    พ่อตกใจเพราะไม่คิดว่าน้าไข่จะอายุสั้น พ่อบอกให้น้าทอนไปเกณฑ์ผู้คนให้ไปช่วยกันทำโลงศพ และหามศพไปไว้ที่วัด พ่อบอกทิพย์ให้รออยู่ที่บ้าน แต่ทิพย์ไม่กล้าอยู่คนเดียวขอตามไปด้วย พ่อจึงให้ทิพย์ถือไฟฉายกระบอกเล็ก ๆ ติดมือไปด้วย สมัยนั้นยังไม่มีไฟฟ้า พวกเราจึงใช้ไฟฉาย ตะเกียงรั้ว หรือตะเกียงเจ้าพายุ

Advertisement

Advertisement

                    พ่อจูงมือทิพย์ไปที่วัด แจ้งหลวงพ่อซึ่งเป็นเจ้าอาวาสว่าน้าไข่ตาย ให้ท่านกับชาวบ้านเตรียมจัดงานศพ เพราะจะเอาศพมาไว้ที่วัดเลย น้าไข่ไม่มีเมีย ส่วนพ่อแม่ก็อยู่อีกจังหวัดหนึ่งซึ่งไกลออกไป พรุ่งนี้พ่อถึงจะให้คนไปตามพ่อแม่น้าไข่ให้มาร่วมงานศพ พ่อกับทิพย์ และเพื่อนบ้านจำนวนหนึ่งพากันไปหลังป่าช้า ซึ่งเป็นจุดที่น้าไข่ตาย โดยเดินผ่านป่าช้า ทิพย์รู้สึกขนก็ลุกขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

 

https://onscene-prod.s3-ap-southeast-1.amazonaws.com/files/styles/body_image_480w/public/inline-images/%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%9C%E0%B8%B5%201%20%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%A7%20%E0%B8%9C%E0%B8%B5%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%87.jpg?itok=EsIjOvF4                     ขอขอบคุณภาพประกอบจาก https://pixabay.com/th/photos/ 66291/

Advertisement

Advertisement

                    พ่อกับทิพย์มาถึงตรงที่น้าไข่ตาย แสงไฟสว่าง เสียงคนคุยกันกับเสียงเลื่อยไม้ และตอกตะปู  บนเนินดินใกล้ ๆ กัน ร่างไร้วิญญาณของน้าไข่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว ทิพย์ก็กลัวตามประสาเด็กจึงเดินตามพ่อตลอดเวลา ประมาณ 2 ทุ่มกว่า ๆ โลงศพก็เสร็จเรียบร้อย จึงมีพ่อแก่มาทำพิธีเอาศพน้าไข่ลงไปในโลง จากนั้นพวกผู้ชายร่างกายแข็งแรง 4 คนก็ช่วยกันยกโลงศพขึ้นบ่า และหามไปที่วัด

                    ระหว่างเดินผ่านป่าช้า แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุจับใบหน้าแต่ละคนวูบวาบ ๆ เป็นภาพที่ทิพย์เห็นแล้วรู้สึกกลัว และเสียงบ่นจากคนหามโลงศพบอกว่าทำไมโลงถึงหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนต้องเปลี่ยนคนหามชุดใหม่ พอเดินกันไปสักพัก เสียงคนหามโลงศพบ่นอีกว่าหนัก ทิพย์จึงมองไปที่โลงศพ ตอนนั้นเสียงนกฮูกร้องฮือ ๆ ทิพย์ตกใจ สั่นไปทั้งตัวที่เห็นใครบางคนนั่งบนโลงศพเป็นเงาตะคุ่ม ๆ ดวงตาวาว และเรืองแสง

                    ผมของเขาเป็นกระเซิง เมื่อลมพัดแรงขึ้นกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง ทิพย์ทำท่าจะร้อง แต่คนที่นั่งบนโลงยกนิ้วขึ้นแตะปากเป็นการห้ามไม่ให้ทิพย์ส่งเสียง เธอจึงจับมือพ่อเอาไว้แน่น แต่น้ำตาไหลด้วยความกลัว เมื่อเข้าไปในเขตวัดคนที่นั่งบนโลงศพกระโดดลงมา แล้ววิ่งเข้าไปในป่าช้าอย่างรวดเร็ว

                    คืนนั้นทิพย์เป็นไข้ด้วยความกลัว เธอเล่าสิ่งที่เห็นให้พ่อฟัง พ่อบอกว่า พ่อรู้ตั้งแต่คนหามโลงศพบอกว่าโลงหนักแล้วล่ะ แต่ไม่อยากพูด กลัวชาวบ้านจะกลัว แม้ไม่เห็นตัวก็รู้ว่ามันคือสัมภเวสี ผีเร่ร่อน จากนั้นพ่อก็เอาสร้อยห้อยด้วยพระเครื่ององค์เล็ก ๆ ให้ทิพย์สวม และไม่ให้เธอไปร่วมงานศพน้าไข่ กลัวจะเห็นสิ่งไม่ดี แล้วจะเป็นไข้หนักกว่าเดิมอีก

                    จรรยา เลิศพงษ์ไทย