ผู้เขียนตั้งใจรื้อลังหนังสือ เหมือนกับพยายามจะค้นหาที่อยู่เบอร์โทร. ติดต่อเพื่อนเก่าสักคนในวันที่อารมณ์มันตึง เส้นอารมณ์พาลเคล็ดขัดยอกไปกับสถานการณ์บ้านเมือง โรคโควิด-19 เศรษฐกิจเหลือเพียงสะเก็ด และเม็ดเงินที่ละลายไปกับฝุ่น เพื่อนคนหนึ่งที่คุยด้วยแบบไม่ต้องคิดมาก มีความตลกอย่างร้ายกาจจนมองดูเหมือนไร้สาระ แต่ถ้ามองในทีก็อาจจะเห็นแง่มุมลุ่มลึกที่โดดข้ามไปมาระหว่างเส้นอัจฉริยะและความบ้าบอ เพราะมันไม่ง่ายที่เราจะเอาความกวน Teen มาบวกความงดงามและอารมณ์ขันได้อย่างลงตัวเช่นนี้หน้าปกหนังสือ เมื่อยอารมณ์

ภาพโดยผู้เขียน

ถ้าใครอยู่ในช่วงวัยเดียวกับผู้เขียนและพอมีความเป็นนักอ่านอยู่ในตัวบ้างจะต้องคุ้นหูกับคำว่า “ศิษย์สะดือ” ครั้งแรกที่รู้จักและได้อ่านมัน กลอนของศิษย์สะดือทำให้ผู้เขียนรู้สึกว่า “เชร็ดด...เขียนกลอนแบบนี้ก็ได้เหรอ? ”

“ศิษย์สะดือ” เป็นชื่อสำนักพิมพ์ มีต้นกำเนิดมาจากพี่ ศุ บุญเลี้ยง (เจ้าของเพลงอิ่มอุ่น ที่กลายเป็นเพลงชาติวันแม่ไปแล้ว) หรือนามปากกาว่า สมจุ้ย เจตนาน่าสนุก ขบถหัวอ่อน นักคิด นักเขียน นักร้องนักเล่น (สมาชิกวงเฉลียง) สารภาพว่างานของผู้เขียนนั้นได้รับอิทธิพลอย่างมากมาจาก หนังสือไปยาลใหญ่ ไทยละเมอ และนักคิดเขียนหลาย ๆ คนที่เคยอยู่ภายใต้ชายคาสำนักนี้ ทั้งคุณปราย พันแสง, พิง ลำพระเพลิง, บินหลา หรือแม้แต่พี่โน้ต อุดม พอมาดูในลังเก่า ๆ นี่ก็มีหลายเล่ม (เสียดายที่หนังสือไปยาลใหญ่หายไปตามกาลเวลา ไม่งั้นคงเป็นของแรร์ ไอเทม) รวมถึงแผ่น CD ของพี่ศุ และเพลงวงเฉลียงด้านในหนังสือ เมื่อยอารมณ์

Advertisement

Advertisement

ภาพโดยผู้เขียน

“เมื่อยอารมณ์” หนังสือกลอนเล่มบาง ๆ เขียนโดยชายขอบ กับภาพปกและภาพประกอบเป็นลายเส้นการ์ตูนง่าย ๆ สบายตา มองปราดแรกก็คงรู้สึกได้ถึงจุดประสงค์ของงานเขียนที่ไม่ได้มุ่งหวังให้เป็นบทกวีที่ยิ่งใหญ่ เลิศเลอไปด้วยถ้อยคำอันวิจิตร อลังการเหมือนมหาวิหารนอร์ทเทอดาม อ่านแล้วว้าว!!! ในความหรูหราของฉันทลักษณ์ แต่อาจหวังเป็นเพียงเถียงนา หรือกระท่อมหลังเล็ก ๆ ที่มีลมล่องเย็นสบาย มีเปลญวนผูกนอน อ่านแล้วผ่อนคลาย ไม่ต้องคิดมากสมกับชื่อ ถ้าเมื่อยอารมณ์นักก็คลายเส้นสมองบ้าง

Advertisement

Advertisement

                                                                                       คิดถึงทุกวัน

                                                                                      จำฉันได้ไหม

                                                                                       ...ก็คนนั้นไง

                                                                             คนที่จุดไฟ..เผาบ้านเธอ

                                                                                                เขียนโดยเริมซ่าส์

นี่คือตัวอย่างกลอนบทหนึ่งจากหนังสือเล่มนี้ ไม่รู้ว่าผู้อ่านจะอุทานแบบขำ ๆ เหมือนกันไหมว่า “กลอน...อะไรของเอ็งว๊าาา…”สันปกหนังสือเมื่อยอารมณ์

Advertisement

Advertisement

ภาพโดยผู้เขียน

ถ้าบทกวีสักบทมีหน้าที่พาผู้อ่านไปส่ง ณ จุดอารมณ์ใดสักที่ อ่านกวีเหงาเรารู้สึกเปล่าเปลี่ยวไปด้วย อ่านกลอนรักรู้สึกอบอุ่นอยากมีความรักตาม หรือกลอนอกหักมันก็เสียดแทงเจ็บแปลบในทันใด

“เมื่อยอารมณ์” ก็ทำหน้าที่ครบสมบูรณ์ในด้านขบขัน คำสวย ๆ และ โคตรกวน TEEN จริง ๆ ให้ตายสิ

 


ภาพทั้งหมดโดยผู้เขียน ชาตรี แก้วบุญเพิ่ม