สวนหลวง ร. 9เรามักจะไปวิ่งที่สวนหลวง ร.9 ทุกเช้า เพราะที่พักอยู่ใกล้ๆ ขับรถไปไม่ถึงห้านาที เมื่อเข้าไปในสวน ประสาทสัมผัสทั้งหมดจะใช้งานเต็มที่
        หู..ได้ยินเสียงแมลง นก กระรอก และเสียงลมพัดเบาๆ แว่วมา ปราศจากเสียงอึกทึกครึกโครม ที่เกิดจากน้ำมือมนุษย์
        ตา.. ก้มหน้าก็เห็นดอกไม้สีสรรต่างๆที่ปลูกอยู่บนพื้น  เงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆ ก็เห็นภาพ Perspective (ภาพสามมิติที่มี ความลึก ความกว้าง) ซึ่งหาดูได้ยากในใจกลางเมืองที่แออัด มองไปไหนก็เห็นแต่ ตึก ห้องสี่เหลี่ยม หน้าจอสี่เหลี่ยม จนเกือบลืมไปแล้วว่าภาพ  Perspective มันเป็นยังงัย  การที่ได้มายืนอยู่ในที่กว้างๆ โล่งๆ มันให้ความรู้สึกดีและมีอิสรภาพจริงๆค่ะ
        จมูก..สูดอากาศบริสุทธิ์ เจือ กลิ่นหอมของดอกไม้พันธุ์ต่างๆ ตอนนี้เราจะรีบฉกฉวยโอกาส หายใจลึกๆ สุดปอดไปเลย เป็นการล้างปอดไปในตัว ก่อนที่จะไปเผชิญกับสารตะกั่วบนท้องถนนตอนเช้า

Advertisement

Advertisement

         

        ที่เห็นชัดอีกอย่าง คือ คนที่มาออกกำลังกายในสวนจะมี "รอยยิ้ม"  บนใบหน้า  สดชื่น ผ่อนคลาย ทำให้บางทีความคิดดีๆ หรือ ทางออกของปัญหาที่คิดไม่ตก มันก็มาเฉลยในสวนนี่แหล่ะ

       เราเองก็เหมือนคนทั่วไป ที่เวลามีปัญหา หาทางออกยังไม่ได้ ก็จะครุ่นคิดถึงแต่มัน เอามันใส่ไว้ในหัวเนิ่นนาน จนสลัดไม่หลุดดังติดกาวตราช้างไว้ แม้เวลานอน ก็ยังเอาปัญหาไปกกกอดบนเตียงด้วย ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร เพราะ นี่เป็นเวลาพักผ่อนแล้วนะ การที่ได้ตื่นเช้าๆ ไปวิ่งในสวน อยู่กับธรรมชาติ บางครั้งธรรมชาติก็ให้คำตอบที่แสนง่ายดายกับเรานะคะ

         วันหนึ่งหลังจากที่วิ่งเสร็จ เราก็มานั่งพักริมสระน้ำใหญ่กลางสวนตรงที่ประจำ มองไปทางขวามือ เห็นเนินดินมีดอกดาวเรืองสีเหลืองส้ม บานเต็มไปหมด นึกได้ว่า เอ๊ะ...เมื่อวานมันยังไม่มีเลยนี่ เห็นมีแต่ต้นอะไรก็ไม่รู้สีเขียวๆ ใบเล็กๆ ยาวๆ แล้วมาวันนี้ ทำไมอยู่ดีๆ มันก็ผลิดอกไม้ที่แสนสวยออกมาได้

Advertisement

Advertisement

ดอกดาวเรืองในสวนหลวง ร. 9

      สิ่งที่ธรรมชาติตอบเราคือ คำว่า Timing ค่ะ  ทุกอย่างมีช่วงเวลาของมัน อย่างดอกไม้เราจะไปฉุดรั้งให้มันบานวันนี้ได้อย่างไร อาจจะต้องรอพรุ่งนี้ มะรืน สัปดาห์หน้า เดือนหน้า เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้  แต่สักวันหนึ่ง ดอกไม้มันต้องบานตามที่ธรรมชาติกำหนดในเวลาที่เหมาะสม ปัญหาที่เราเจอก็เช่นกัน เมื่อเราได้ทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว ที่เหลือก็คงต้องรอ Timing ของมันค่ะ

      แต่หากเรารอแล้วรอเล่า ดอกไม้ก็ไม่บานสักที อีกข้อที่ธรรมชาติสอนคือ  ต้นไม้ไม่รู้จักคำว่า "สิ้นหวัง"ค่ะ มันรู้จักแต่คำว่า "ปรับตัว" และ  "สมดุลย์" เพื่อที่จะดำรงชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้ คนเราก็ควรนำหลักข้อนี้มาใช้กับชีวิตเช่นกัน เพราะแม้แต่ที่ที่ไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดๆ เช่น ทะเลทราย ต้นกระบองเพชร ก็ยังเติบโตขึ้นมา แถมยังมีความงดงามในแบบของมันเองด้วย ธรรมชาตินั้นฉลาด น่าทึ่ง และเป็นครูสอนเราได้จริงๆ ค่ะ

Advertisement

Advertisement

      แนะนำให้เพื่อนๆ หาโอกาสใกล้ชิดธรรมชาติบ้างนะคะ เพราะพวกเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติเช่นกัน คำตอบของคำถามต่างๆในใจเรา อาจจะกระซิบมาตามสายลมท่ามกลางธรรมชาติที่สงบก็ได้ค่ะ

นาฬิกาทรายเครดิตรูปภาพ

ขอบคุณรูปภาพจาก https://th.wikipedia.org/ , https://www.pexels.com/
ภาพปก / ภาพประกอบ 1 / ภาพประกอบ 2 โดยนักเขียน / ภาพประกอบ 3