ตอนที่เปิดประตูเข้าไปในร้าน สายตาปะทะกับกระดานดำ (สีเขียว) เขียนเมนูหลากหลาย มองไปทางขวาบนฝาผนัง นั่นมันรูปวาด ส่วนตรงกลางร้านก็เต็มไปด้วยโต๊ะ-โต๊ะนักเรียน “เฮ้ย นี่มันห้องเรียนชัดๆ”

อารมณ์โหยหาความหลังครั้งเป็นเด็กหลังห้องแจ่มชัดขึ้นมาทันใด ขณะตาก็เหลือบมองทะลุห้องกระจกไป แต่แทนที่จะเป็นห้องพักครูกลับเป็นห้องคั่วกาแฟ

ผมเลยวางเป้ลงแล้วหันไปดูเคาน์เตอร์กาแฟ ซึ่งมีทั้งเครื่องชงเอสเพรสโซ่ กาชงแบบดริป และขวดใส่เมล็ดกาแฟคั่วหลายต่อหลายใบซึ่งติดฉลากบอกแหล่งที่มา จากแม่จันใต้ เชียงราย จากดูลาเปอร์ แม่ฮ่องสอน และจากอีกหลายแหล่งของไทย

ถ้าอยากรู้ว่าเมล็ดคั่วอ่อน คั่วกลาง คั่วเข้ม รสชาติแตกต่างกันอย่างไร ถามคนชงกาแฟได้ และหากชอบแบบไหน รับรองว่าเขาจัดให้อร่อยได้ทุกแบบ ไม่ว่าจะเอสเพรสโซ่ จะดริป จะลาเต้ จะกาแฟเย็น หรือแม้แต่ชาเขียวมินต์ ยาคูลท์ปีโป้ปั่นจิบไปคุยไปกับเพื่อนเหมือนนั่งในโรงอาหารโรงเรียน

“อ้าว ไหนบอกว่าเหมือนห้องเรียน” เพื่อนแต่วัยเยาว์ที่พากันไปชิมกาแฟมาหลายครั้งหลายหนทักท้วง

นั่นแหละ มันก็เหมือนวันดีๆ ในอดีตที่เราล้อมวงกินข้าวแล้วจิบกาแฟในห้องตอนเที่ยง หลังครูประกาศคะแนนแล้วได้เกรดดี-ดี

ร้านนี้ได้เกรด G(ood) ที่ทำให้ผมอารมณ์ดี