ย้อนเวลาไปประมาณปีพศ.2532 ขณะนั้นผู้เขียนอายุประมาณ11ปี ช่วงนั้นแม่ของผู้เขียนเสียชีวิตจากโรคมะเร็ง ทำให้พ่อของผู้เขียนเศร้ามากเลยดื่มเหล้าอย่างหนัก ดื่มหนักมาหลายปีจนกลายเป็นโรคแอลกอฮอล์ลิสซึ่ม ผู้เขียนและพี่สาวได้พาไปรักษา พ่อแอดมิดอยู่โรงพยาบาลหลายวันอาการเริ่มดีขึ้นหมอจึงให้กลับมารักษาตัวที่บ้าน หลังจากกลับมาบ้านไม่กี่วันพ่อก็ดื่มเหล้าหนักเหมือนเดิมจนป้าซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆของพ่อมารับตัวไปรักษาที่จ.สงขลา ทางผู้เขียนและพี่สาวยังเรียนอยู่ที่กรุงเทพจึงโทรไปถามอาการตลอด

จนวันนึงป้าโทรมาบอกว่าพ่อแอดมิดอยู่รพ.อาการหนัก ไม่รู้สึกตัวมาหลายวันแล้ว ทางผู้เขียนและพี่สาวจึงรีบนั่งรถไฟไปเยี่ยมพ่อทันที วันที่ไปถึงพ่อเริ่มรู้สึกตัวบ้างแล้ว พ่อเล่าให้ฟังว่าตอนที่พ่อไม่รู้สึกตัวพ่อฝันเห็นแม่ของหนูนะ พ่อบอกกับแม่ว่ามารับฉันไปอยู่กับเธอแล้วใช่มั้ย ฉันดีใจฉันคิดถึงเธอมากนะ แต่คำตอบที่แม่พูดมาว่า เธอยังตายไม่ได้ ยังไปอยู่กับฉันไม่ได้ เธอต้องกลับไปดูแลลูกๆ ถึงเวลาฉันจะมารับเธอเอง แม่พูดเสร็จแม่ก็เลือนหายไป แล้วพ่อก็ได้ตื่นขึ้นมา จนญาติๆและหมอที่รักษางงมากว่าฟื้นได้ไงเพราะพ่อนอนเป็นเจ้าชายนินทามาเกือบครึ่งเดือน

Advertisement

Advertisement

หลังจากนั้นผ่านไปจนถึงปี2552 ตลอดเวลา20ปีที่หลังจากแม่เสียชีวิตไป พ่อไม่เคยมีแฟนใหม่อีกเลยจนพ่อมาล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งในปอดขั้นสุดท้าย จนกลางเดือนมีนาคม2552 พ่อเริ่มเดินไม่ได้แล้ว หมอที่รักษาบอกให้พาพ่อกลับมาบ้านและดูแลท่านให้ดี หลังจากนั้นไม่กี่วันประมาณเที่ยงคืนพ่อได้คลานไปที่หน้าประตูแล้วพูดว่าเข้ามานั่งในบ้านก่อนครับ ผู้เขียนและพี่สาวซึ่งนอนเฝ้าพ่ออยู่ข้างๆเลยตกใจแล้วถามพ่อว่า พ่อทำอะไร ชวนใครเข้าบ้าน พ่อตอบมาว่าแม่หนูมาหา เนี่ยยังนั่งอยู่ข้างๆพ่อ ผู้เขียนแล้วพี่สาวเริ่มใจไม่ดีเลยไปเอาสร้อยพระมาคล้องคอพ่อ สักพักพ่อก็หลับไป ประมาณตี2ผู้เขียนกับพี่สาวต้องสะดุ้งตื่นอีกรอบ เพราะพ่อได้คลานไปหน้าประตูบอกเชิญครับเชิญครับเข้ามานั่งข้างในก่อน ผู้เขียนเลยถามพ่อว่ามีอะไรหรอ พ่อตอบว่าแม่พาเพื่อนๆมาด้วยลูกไหว้เพื่อนแม่สิ ตั้งแต่ตี2ยันเช้าไม่ได้นอนเลยเพราะพ่อนั่งคุยกะใครที่มองไม่เห็น พอวันรุ่งขึ้นประมาณ8โมงผู้เขียนนำอาหารให้พ่อทาน วันนี้พ่อทานข้าวได้มาก อยากทานนู่นนี่จนผู้เขียนต้องออกไปซื้อให้ แล้วพ่อพูดว่าเมื่อคืนแม่มานอนเฝ้าพ่อทั้งคืนเลย พ่อคิดถึงแม่จังเลยลูก พอช่วงเวลา2ทุ่มพ่อนั่งคุยกับใครที่มองไม่เห็นอีกแล้วคุยกันอย่างสนุกสนาน คุยได้สักพักพ่อล้มลงบนที่นอนแล้วลมหายใจเต้นอ่อนมาก ผู้เขียนและพี่สาวเลยรีบพาพ่อส่งโรงพยาบาล หมอและนางพยาบาลช่วยกันปั้มหัวใจแต่ทำไม่สำเร็จ พ่อจึงเสียชีวิตในคืนนี้ วันรุ่งขึ้นผู้เขียนและญาติๆได้ทำเรื่องเพื่อพาศพพ่อออกจากโรงพยาบาล ครั้งแรกที่เข้าไปเห็นพ่อ พ่อนอนยิ้มเหมือนมีความสุข จนญาติๆน้ำตาไหลซึม 

Advertisement

Advertisement

 

พ่อคงรอคอยที่จะเจอแม่เป็นเวลา20ปีเต็ม ตอนนี้คงไม่มีการรอคอยแล้วเพราะแม่ทำตามสัญญาแล้วนะพ่อ