ตอนที่แล้วเคยเขียนเรื่องความสุขบาทเดียวเกี่ยวกับที่มาที่ไป​ (ไปแล้วจริง​ ๆ​ ​)​  ของการ์ตูนเล่มละ1บาท​ - 5บาท​ ความสนุกกับแค่เหรียญบาทหนึ่งเหรียญก็สามารถซื้อมาอ่านและครอบครองได้​

ระยะจำนวน​ 24​ หน้าเป็นมาตรฐาน​ บางสำนักพิมพ์ยังสามารถอัดได้ถึง​ 32​ หน้า​ แต่ท้ายสุดก็ต้องลดจำนวนหน้าลงเพื่อเป็นบรรทัดฐานเดียวกันคือ​ 16​ หน้า​ (1หน้ายกกระดาษ) นับเป็นความบันเทิงราคาถูกบนความหลายอรรถรส​ นิทาน​ จักร์ ๆ​ วงศ์​ ๆ​ พื้นบ้าน​ เรื่องผี​ ๆ​ ทะลุเป้าถึงขีดสุด​ และซา​ ซบเซา​ จนมอดมลาย​ ดับสูญ​ นั่นคือสิ่งหนึ่งในความทรงจำ1

ผู้เขียนเคยคร่ำหวอดอยู่​ 10​ กว่าปี​ ท้าย​ ๆ​  เริ่มผันตัวมาทางการ์ตูนแนวตลก​จนจับเหนียวแน่น​มาอีก​ 20​ ปี​ สายนี้รู้สึกเข้าทาง​ ด้วยการวาดที่ไม่ต้องซับซ้อนมาก​ ไม่ต้องเดินเรื่องยาว​ แค่จบในหน้า​ 1​ ช่องจบหรือ​ 3​ ช่องจบ​ ภาพโปร่ง​ ๆ​ สบาย​ ๆ​ เส้นสายไม่ต้องเก็บละเอียด​  การ์ตูนแนวนี้จะเน้นดูง่าย​ อ่านเข้าใจง่าย​ปื้ดเดียวต้องรู้เรื่อง​ไม่ต้องตีความนาน2

Advertisement

Advertisement

แต่​ใครจะรู้ว่า​ในความง่าย ๆ​ นั้นมันต้องผ่านความยากมาก่อน​  หลาย​ ๆ​ ครั้งที่ต้องคิดปวดหัวว่า​จะเขียนอะไร​ดี​ เขียนแล้วจะทำให้คนขำได้ยังไง​

เคยมีคนถามว่าพี่เขียนยังไงให้ขำอ่ะ​  ผู้เขียนก็ตอบยาก​ / พี่​ ๆ​ สอนเขียนตลก​ ๆ​ หน่อย​/ อันนี้มันสอนไม่ได้หรอก​ ก็อยู่ที่คิดเอง​ ทำเอง​ บิ๊วอารมณ์ขึ้นเอง​ มีหลักนิด​ ๆ​ ว่าต้องลองทำตัวเป็นผู้อ่านว่าอยากอ่านอยากเห็นแบบไหน​ คิดแต่อะไร​ ๆ​ ที่บวก​ ๆ​ ไม่คิดแง่ลบ​ คิดในแง่ความไม่จริง​ คิดให้ต่างเขา3

เช่น​ 1+1​ ต้องไม่ได้​ 2​ แต่ต้องได้ผลอะไรก็ได้​เป็นผลลัพท์ที่ไม่ผิด​ ​เป็นผลที่ทุกคนยอมรับ​  ปูพื้นเดินเรื่องได้​แต่สุดท้ายต้องหักมุม​หรือตบมุก​ที่ใครคาดไม่ถึง​และยอมรับ​ว่าใช่​

Advertisement

Advertisement

แบบช่องเดียวจบคือ​อ่านแล้วรู้เรื่องในนั้น​ทันทีเหตุการณ์เดียวที่เป็นเรื่องราวแล้วปิดจบ​ 

แบบ​ 3​ ช่องจบคือ​ 1..2...ปูเรื่อง​ เดินเรื่อง​  ช่อง​ 3​ ต้องจบผ่าง​ ก็​ ประมาณนี้ครับ​ เล่าให้ฟังตามประสบการณ์น่ะ

4

5

ในส่วนของภาพก็เป็นขั้นตอนไป​  คิดแก๊ก​ ร่าง​  ตัดเส้น​ ถ้างานสีก็ลงสี​  งี้แหละครับ​ กว่าจะมาเป็นหนังสือสักเล่มในมือท่านก็ผ่านขบวนการมาพอสมควร​  6

ผู้เขียนถือว่าผ่านจุดนี้มาสัก​ 30​  กว่าปี​แล้วก็ยังไม่แตกฉานพอเลย​

และท้ายสุดสื่อสิ่งพิมพ์บางอย่างก็ล้มหายตายจากไปจากแผง​ เหลือไว้เพียงความทรงจำที่เปื้อนรอยยิ้ม​  ผู้เขียนจะบอกอีกครั้งว่ายังแอบชำเลืองตามแผงหนังสืออยู่​ หวังว่าสักวันเล่มโปรดนั้นจะกลับมาอีกครั้ง​  แอบหวังเล็กๆ​ ////

 

ทุกภาพ​ ลิขสิทธิ์ของผู้เขียน//

Advertisement

Advertisement