เรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น

       ผมเป็นแมวประจำโรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่ง ผมมักจะร้องอ้อนให้พี่ ๆ ในโรงพยาบาลอุ้มออกมาข้างหน้าร้าน เพราะผมชอบบรรยากาศตอนที่มีคนเดินเข้ามา วันหนึ่งในขณะที่ทุกคนกำลังว่างเพราะไม่มีลูกค้า จู่ ๆ ผู้หญิงคนนึงก็หอบหิ้วกระเป๋าแมวอวกาศใบโตเข้ามา ภายในนั้นคือลูกแมววัยสองเดือนกว่า ๆ กำลังตื่นเต้นกับการถูกพามาเที่ยว

       ใบหน้ากลมกับขนที่ทำให้เธอดูฟูมากกว่าเดิม ชะเง้อมองออกมาทางหน้าต่างกระจกพลาสติก ทำให้ผมเห็นเธอได้ชัดขึ้น 

ภาพที่ 1. มาจาก https://pixabay.com/photos/cat-animal-pet-cats-close-up-300572/

       เธอถูกพี่ ๆ ของผมอุ้มออกจากกระเป๋า ชั่งน้ำหนักและวัดไข้ตามฉบับแมวที่มาทำวัคซีน ส่วนผมเดินไปที่กระเป๋าของเธอ ชะเง้อไปดูว่าข้างในมีอะไรบ้าง และทำหน้าที่เฝ้ามองเธออยู่ห่าง ๆ เพราะผมเข้าไปใกล้มันจะดูเกะกะและโดนดุเอาได้ แววตาของเธอเริ่มตื่นตระหนก และกังวลเมื่อถูกบังคับ ผมทำได้แค่ส่งเสียงร้องให้เธอได้ยินแล้วรู้สึกผ่อนคลาย

Advertisement

Advertisement

                    เมี๊ยว..

             เมี๊ยว...

ภาพที่2มาจาก https://pixabay.com/photos/cat-kitten-cute-little-wood-914110/

       เธอร้องตอบกลับมาผมรู้สึกดีใจ ที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เพิกเฉย จนกระทั่งเสียงเธอดังขึ้นชั่วขณะเพราะโดนเข็มเจาะเข้าที่ผิวหนังเพื่อฉีดวัคซีน ผมเข้าใจความรู้สึกเธอดี ตัวผมเองก็ไม่ชอบเท่าไหร่นักเวลาที่พี่ ๆ จะตรวจร่างกายประจำปี เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เธอถูกส่งกลับมายังกระเป๋าใบเดิมของเธอ ที่มีผมนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เธอหันมามองผมและหันกลับไปสนใจเลียขนบริเวณที่ถูกฉีดยา

      ในตอนนั้นผมรู้สึกแค่ว่า ผมอยากมองเธอไปเรื่อย ๆ

    รอยยิ้ม สายตา ท่าทาง และการกระทำทุก ๆ อย่างของเธอ ผมชอบมันทั้งหมดเลย 

        หลังจากวันนั้นเราก็เจอกันอีกสามครั้งในช่วงเวลาใกล้ ๆ กัน ตามวัคซีนที่เธอจะได้รับอย่างถูกต้อง เราทักทายกันตามประสาคนคุ้นเคย ผมรู้ดีว่าเราจะเจอกันอีกทีปีหน้าเลย และผมก็คงจะลืมเธอไปตามกลไกของร่างกายแมว ที่เมื่อไม่ได้เจออะไรนาน ๆ มักจะลืมแม้กระทั่งเจ้าของ แต่ผมมั่นใจว่าเมื่อเรามาเจอกันอีกครั้งหนึ่ง ผมก็คงจะตกหลุมรักเธอเช่นนี้ดังเดิม 

Advertisement

Advertisement

แหล่งที่มา https://pixabay.com/photos/cats-stray-sunset-nature-outdoors-3061372/

เครดิตภาพ :