เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

ครั้งแรกในชีวิตที่ได้มีโอกาสไปโรยตัวจากหน้าผากลางป่าดิบชื่อดงพญาเย็น หนึ่งในกิจกรรมเสียวระทึก ที่ ททท. ภาคกลางเขต 7 จัดขึ้นเพื่อแนะนำกิจกรรมรูปแบบการผจญภัยในพื้นที่ จ. สระบุรี ที่อยู่ใกล้กรุงเทพฯ เพียงงีบเดียวก็ถึงแล้ว

การผจญภัยในสายน้ำตก

ในแถบ อ. มวกเหล็กของ จ. สระบุรี และต่อไปยัง อ. ปากช่อง จ. นครราชสีมา พื้นที่บริเวณนี้มีสภาพภูมิประเทศเป็นขุนเขาปกคลุมด้วยป่าดิบ อันเป็นส่วนหนึ่งของป่าเขาใหญ่ที่ใครก็รู้ว่าผืนป่าแห่งนี้คือผืนป่าแห่งดงพญาไฟก่อนที่จะเปลี่ยนมาเป็นดงพญาเย็น เป็นป่าหนาทึบอุดมไปด้วยพืชพันธุ์และสัตว์ป่า เป็นแหล่งต้นน้ำ เกิดเป็นน้ำตกสายต่างๆ มากมาย บางแห่งยากแก่การเข้าถึง

เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

กิจกรรมแรกคือการโรยตัวจากยอดผาน้ำตกลงมาเบื้องล่าง ฟังดูก็น่าสนุกแล้วท้าทายดี ทันทีที่ย่างกรายมาถึงบริเวณน้ำตก เสียงน้ำตกดังสะท้อนกึกก้องไปทั้งป่า ทำให้อดใจไม่ไหวต้องรีบเดินเข้าไปดูตัวน้ำตกว่ายิ่งใหญ่แค่ไหน

น้ำตกไหลมาจากหน้าผาสูงชัน  25 ม. น้ำแรงเชี่ยวกราก ผมเองแทบถอดใจด้วยไม่อยากโรยตัว ยอมรับว่ากลัวความสูงเป็นทุนเดิม บวกกับความแรงของสายน้ำเข้าไปอีก ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ แต่ทำไงได้ก็มาถึงนี่แล้ว

เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

ทีมงาน บ. ไฮเปอร์เวนเจอร์ ซึ่งมีประสบการณ์ปีนเขาเข้าถ้ำมาแรมปี คราวนี้มาในฐานะเจ้าภาพร่วมกับ ททท. พี่เพชร หนึ่งในทีมงานไฮเปอร์เวนเจอร์ได้แนะนำอุปกรณ์สำคัญที่ใช้ในการโรยตัว ต้องใช้ให้เป็นและรู้หน้าที่ของมันเพื่อความปลอดภัย

ฮาร์เนสส์หรือสายรัดสะโพก สายนี้ใช้รัดสะโพก ซึ่งยึดกับทำให้เราไม่ตกลงมากระแทกพื้นก่อนหมดสนุก

คาวเทล เป็นเชือก 2 เส้น มีความยาวไม่เกินเหยียดแขนข้างหนึ่งของเรา (แขนมาตรฐานคนไทยยาวราว 1 ม.) เชือกคาวเทลนี้ติดยึดกับห่วงที่แข็งแรง ซึ่งอยู่ที่บริเวณท้องเรา ห่วงนี้ยึดติดกับสายฮาร์เนสส์ที่รัดสะโพกเราไว้

เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

สแน๊ปลิงค์  มีหน้าที่เหมือนเข็มกลัด กลัดฮาร์เนสไว้ขณะที่เรากำลังโรยตัว ฟิกเกอร์ ห่วงโลหะที่หน้าตาคล้ายเลข 8 ฟิกเกอร์ เป็นอุปกรณ์ใช้ในการควบคุมการโรยตัวและผ่อนเชือก

หมวกกันน็อค สนับศอก สนับเข่า ถุงมือ อุปกรณ์พวกนี้ แม้ไม่บอกก็คงจะรู้ว่า กันถลอกปอกเปิก ระหว่างที่โรยตัว หัวคุณอาจไปกระแทกกับโขดหิน ถ้าคุณไม่อยากให้หัวบุบบู่บี่ก็ใส่ซะ แต่ถ้าเป็นคนมือไม้อ่อนหนังกำพร้าไม่เคยหลุด ก็ใส่ถุงมือเถอะ เพราะระหว่างโรยตัวนั้น มือต้องจับยึดแน่นกับเชือกที่เหนียวหนากว่าหลายร้อยเท่าเมื่อเทียบกับฝ่ามืออ่อน ๆ ของคุณ  ส่วนสนับเข่า สนับศอกไม่บอกก็คงนึกออกว่าป้องกันอะไร

เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

เมื่อแนะนำอุปกรณ์จนมั่นใจแล้วว่าทุกคนใช้เป็น ขอย้ำว่า...ใช้เป็น

เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

ต่อไปก็เป็นการแนะนำฐานต่าง ๆ ที่ผมต้องไปผจญ อย่างกระรอกบิน เดินลอยฟ้า โรยตัว แต่ละฐานฟังชื่อแล้วยอมรับว่า...เสี่ยว!

เสียว...ระทึก! กลางป่าดงพญาเย็น

แต่ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เมื่อรู้ว่าแต่ละฐานมีทีมงานคอยเป็นพี่เลี้ยงดูแลความปลอดภัยให้อยู่แล้ว และประโยคที่ได้ยินให้ฮึกเหิมขึ้นมาก็คือ ...อย่ากลัวขอแค่สนุกกับมันก็พอ...

“กระรอกบิน” สุดยอดความเร็ว

แค่ฐานแรก--กระรอกบิน ก็ทำให้ผมใจหวิวซะแล้วฐานกระรอกบินนี้ ต้องแขวนตัวไปกับรอกเลื่อนเคลื่อนตัวไปบนเชือกสลิง จากยอดต้นไม้ใหญ่ไปสู่ยอดไม้อีกต้นหนึ่ง ด้วยเหตุที่เชือกสลิงนั้นขึงอยู่ระหว่างต้นไม้ที่อยู่ต่างระดับกัน ต้นหนึ่งอยู่ในที่สูง อีกต้นอยู่ในที่ต่ำ จึงมีความลาดชันค่อนข้างมาก ทำให้รอกลื่อนพาตัวเราไปเร็วดุจกระรอกบิน...นึกแล้วก็สะใจสุดๆ

ผมต้องไปยืนบนห้างไม้เพื่อรอคิว ระหว่างนี้ต้องไม่ลืมล็อกคาวเทลไว้กับสลิงเพื่อความปลอดภัย

“เดี๋ยวผมจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างนะครับ” พี่เพชรพูดเสร็จแล้วก็กระโดดออกไปให้พวกเราดู ด้วยแรงกระโดดทำให้รอกเคลื่อนตัวบนสายสลิงด้วยความเร็วสูง ไม่นานนักก็ไปถึงจุดหมาย

เอาละซิ...ใครจะเป็นคนกระโดดคนต่อไป

ตอนดูเขาสาธิตก็ดูง่ายๆ อยู่หรอก ไม่น่ากลัว แต่ผมขอเป็นคนเกือบสุดท้ายละกัน ขอดูคนอื่นๆ โดดไปก่อน  แต่ละคนส่งเสียงหวีดร้องกันลั่นป่า เพราะความเสียว โดยเฉพาะเมื่อใกล้จะถึงตอนปลายทาง

พอถึงคิวผมใจยังเต้นตึกตักไม่หาย ยังกล้าๆ กลัวๆ อยู่อย่างนั้น เมื่อเกี่ยวอุปกรณ์เช็คความเรียบร้อยแล้ว ผมทำใจอีกครั้งก่อนที่จะกระโดดออกไป พอสิ้นเสียงสัญญานนับสาม  ผมทะยานพุ่งออกไป

เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด! เสียงรอกที่เสียดสีไปกับสายสลิงด้วยความเร็วสูงดังก้องอยู่ในหูผม  มันเป็นเสียงที่เพิ่มความหวาดเสียวเป็นเท่าทวีคูณ ผมแผดเสียงร้องอย่างไม่อายใคร มันทำให้ผมปลดปล่อยความกลัวออกไปในเวลานั้น ยิ่งตอนปลายทางใกล้จะถึง รู้สึกเหมือนจะพุ่งชนต้นไม้ ต้องเละแน่ แต่ก็ไม่... เพราะมีทีมงานคอยควบคุมความเร็วอยู่โดยที่เราไม่รู้

ความสนุกสุดเสียวก็ตรงนี้...สะใจ!

“เดินลอยฟ้า” เสียวยิ่งกว่าเสียว

ยังไม่หมดแค่นั้นพอข้ามฝั่งมายังไม่ทันได้พักก็เจอฐานที่ 2 “เดินลอยฟ้า” หรือเดินบนเชือกสลิง ที่ขึงไว้สูงจากพื้นประมาณ 20 ม. แต่ระยะทางที่ไม่ยาวมาก ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ทำเอาผมใจสั่นอีก จากนั้นทีมงานเกี่ยวคาวเทลไว้กับเชือกสลิง ผมต้องเดินทรงตัวไปบนสลิง เป็นกายกรรมกวางเจา ถ้าตกลงมาคิดดูเถอะสภาพจะเป็นยังไงคงห้อยต่องแต่งอยู่บนเชือกสลิง นึกแล้วตลกตัวเอง แค่สองฐานทำเอาซะหลายคนเหนื่อยตามๆ กัน แต่ก็ไม่มีใครถอดใจ ยังคงสนุกกับความท้าทายที่ไม่ได้มีกันบ่อยๆ

โรยตัวในสายน้ำตกสุดระทึกกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก

หลังจากกินกลางวันกันแล้ว พี่เพชรหัวหน้าทีมคนเดิม เข้ามาถามว่าพวกเราพร้อมที่จะไปโรยตัวกันหรือยัง ในที่สุดสิ่งที่เราตั้งตารอก็มาถึง จะเรียกว่าไฮไลท์ของงานก็ว่าได้ หลังจากที่เราจัดแจงเช็คอุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว ทีมงานก็มาทบทวนวิธีการโรยตัวอีกครั้งเพื่อให้เรามั่นใจและสาธิตวิธีการลงให้เราดู แล้วไปรออยู่ที่ชั้นล่างสุดของน้ำตกคอยเป็นคนควบคุมเชือกหรือบีเลเยอร์ ให้อีกที

ใครจะลงเป็นคนแรกครับ พี่เพชรถาม แต่ไม่มีใครตอบกลับมา ทุกคนต่างกำลังทำใจรวมทั้งผม ก็แอบไปนั่งทำใจอยู่เหมือนกัน ตอนนั้นเอง ปิ่น--สาวน้อยในกลุ่ม อาสาจะลงเป็นคนแรกพวกเราต่างลุ้นด้วยความตื่นเต้นไปตามๆ กัน

มือซ้ายกำเชือกหลวมๆ มือขวารูดเชือกให้ตึงและดึงไปกำหลวม ๆไว้ที่สะโพกด้านขวา ยืนกางขากว้างๆ แล้วค่อยๆ ปล่อยเชือก เอนหลังลงไป ค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวไม่ต้องรีบ” พี่เพชรย้ำให้เธอฟัง ทุกคนต่างลุ้นเมื่อเธอก้าวลงไป  ตุบ! เธอล้มลงก้นจ้ำเบ้า คงเป็นเพราะกางขาไม่ตึงพอ พวกเราตกใจ แต่เธอเองก็ไม่ถอดใจง่ายๆ ค่อยๆ ลุกขึ้นมาแล้วก้าวลงไปใหม่ พวกเราที่ยืนลุ้นเป็นกำลังใจอยู่ ต่างปรบมือให้กับความเด็ดเดี่ยวของเธอ            พอถึงตาผมเพียงแค่ก้าวเท้าออกไป ยืนอยู่บนสายน้ำก็รู้สึกหนาวพาลจะสั่นจนก้าวขาไม่ออก แม้คุมร่างกายไม่ให้สั่นระริกได้แล้ว แต่ใจยังสั่นอยู่ ผมตัดสินใจบอกกับตัวเองว่าเป็นไงเป็นกันมาถึงตรงนี้แล้ว ผมเองเคยผ่านการโรยตัวมาแล้วตั้งแต่สมัยเรียน ร.ด. แต่ตอนนี้มันต่างกับตอนนั้นมาก พี่เพชรย้ำวิธีการโรยตัวอีกครั้ง เพื่อให้ผมแน่ใจว่าจะไม่ลืม ผมค่อยๆ ผ่อนเชือกมือขวาที่กำจนซะแน่น แล้วค่อยเอนหลังลงพร้อมก้าวเท้าลงไปที่ละก้าวอย่างช้าๆ ด้วยความรุนแรงของสายน้ำและความลื่นของผาน้ำตก ยิ่งทำให้ผมต้องเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น ผมโรยตัวจนไปถึงตรงกลางน้ำตก สายน้ำยังไม่ลดความรุนแรงแม้แต่น้อย เสียงสายน้ำที่ตกลงมากระทบกับโตรกผาดังสนั่นหวั่นไหว จนไม่ได้ยินเสียงอื่นรอบข้าง เวลานี้ผมได้ยินแต่เสียงน้ำตกไหลพาดผ่านตัวเท่านั้น พอผ่านจุดนั้นมาได้ สายน้ำก็ไม่แรงมากนัก ผมก้มลงมองเห็นโขดหินที่อยู่ใต้ผิวน้ำได้อย่างชัดเจน ผมค่อยๆ วางเท้าลงไปอย่างมั่นใจ “เฮ้อ...ถึงพื้นแล้ว” ผมอุทานอยู่ในใจ ผมเดินมานั่งที่โขดหินแหงนมองขึ้นไปดูนักโรยตัวสมัครเล่นคนอื่นๆ ที่กำลังฝ่าความสูงของผาและสายน้ำลงมาอย่างทุลักทุเล ผมค้นพบว่ากิจกรรมนี้สอนให้เราชนะใจตัวเอง กล้าตัดสินใจที่จะผ่านพ้นอุปสรรคไปให้ได้ แม้ใครหลายๆ คนคิดว่าการโรยตัวเป็นสิ่งที่น่ากลัวและอันตราย ต้องใช้ความกล้าเป็นอย่างมาก แต่สำหรับผมความกลัวต่างหากที่ทำให้เราไม่กล้าที่จะเผชิญ

สนใจสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่

ททท. สำนักงานลพบุรี โทร. 0-3642-2768-9 ไฮเปอร์เวนเจอร์ ทีม  โทร. 08-1974-4915