เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 5 ปีก่อนครับ โดยในตอนนั้นเป็นวันพุธผมนัดกับเพื่อนไว้คนหนึ่งชื่อต้อง โดยวันนั้นเนี่ยเนื่องจากทางโรงเรียนจะปล่อยนักเรียนค่อนข้างเร็ว เนื่องจากคุณครูในโรงเรียนนั้นจะมีประชุมกันในทุกวันพุธ ผมจำได้ว่าวันนั้นเราสามารถออกจากโรงเรียนได้ตั้งแต่ประมาณบ่ายโมงเลย

น่ากลัว

     ตามนิสัยวัยรุ่นละครับ เรื่องการดูหนังหรือการไปเที่ยวห้างเป็นเรื่องปกติ เราก็นั่งรถโดยสารกันไปที่ห้างชื่อดังที่หนึ่ง จากนั้นเราก็มุ่งตรงไปที่โรงหนังเพื่อจองตั๋ว ผมจำได้ว่าดีเลยครับว่าตอนที่เรากำลังจะจองหนัง ตั๋วได้ถูกจองไปประมาณ 4-5 ที่ในโซน ๆ หนึ่ง ซึ่งเป็นที่นั่งชิดติดกันทั้งหมด ผมกับเพื่อนเลือกที่จะนั่งในแถวแรกชั้นบนสุด เพราะคิดว่าเป็นมุมที่ดีที่สุดสำหรับการดูหนัง

     ซึ่งก่อนที่จะเข้าโรงหนังเราก็ไปหาอะไรกินกันก่อนประมาณ 1 ชั่วโมง เพราะกว่าหนังจะเริ่มก็มีโฆษณาประมาณ 30 นาที พอเรารับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ก็รีบเดินไปเพื่อเข้าดูหนัง พอเข้าไปปุ๊ปสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ในโรงหนังไม่มีใครเลยครับ แต่พวกเราก็แอบแปลกใจนิดหน่อย เพราะว่ามันก็น่าจะต้องมีคนมาดูบ้างสิ ไม่ใช่แค่พวกเรา 2 คน

Advertisement

Advertisement

น่ากลัว

     แต่พอคิดไปคิดมาก็คงอาจจะเป็นเพราะว่า หนังที่เราเลือกดูนั้นค่อนข้างจะเป็นหนังปรัชญา หนังล่ารางวัลดังนั้นคนก็จะไม่ค่อยดูกัน พวกเรายังคิดอีกว่าดีละ จะได้ไม่ต้องมีคนมารบกวนการรับชม เพราะบางทีคนดูเยอะ ๆ ก็อาจจะทำลายสมาธิในการรับชมหนัง พวกเราก็เดินไปนั่งกันครับ ดูไปได้ประมาณ 30 นาที หนังดำเนินเรื่องไปเรื่อย ๆ จนเริ่มเกือบถึงจุดพีค

     ทันใดนั้นก็มีเก้าอี้ตัวหนึ่งพังลงมาต่อหน้าต่อตาเราในแถวด้านหน้าที่เราหนัง ตอนนั้นเราทั้งสองคนตกใจมาก แต่ก็ยังคิดในทางที่ดีว่ามันก็อาจเกิดขึ้นได้ เพราะโรงหนังที่นี่ก็เป็นค่อนข้างเก่าแล้ว เราเลยไม่สนใจเท่าไหร่มากนักดูหนังต่อไป แต่เมื่อนั่งต่อไปผมรู้สึกบางอย่างที่หลังครับ เหมือนใครมายืนอยู่ด้านหลังผม

Advertisement

Advertisement

น่ากลัว

     ก็ด้วยปกติละครับตามสัญชาตญาณของมนุษย์ก็ต้องหันไปหรือเงยไปดู ผมเลือกที่จะเงยไปดูครับ และสิ่งที่ผมเห็นคือหน้าของผู้ชายคนหนึ่งอายุราว 60 ปี ผมขาวทั้งหัว กำลังจ้องมาที่หน้าผมสายตาประกบสายตา แต่ที่น่ากลัวเพราะผู้ชายแก่ดังกล่าวไม่มีลูกกระตา ผมรีบก้มหน้าลงมาด้วยความตกใจครับ แต่ยังไม่ได้บอกเพื่อนว่าผมเจออะไร เพราะกลัวว่าเพื่อนจะกลัวไปด้วย

     แต่แล้วก็เกิดสิ่งที่ทำให้เราทั้งสองคนต้องออกจากโรงหนังครับ เมื่อเก้าอี้ตัวถัดไปข้างต้อง เหมือนถูกดึงออกแล้วเก้าอี้ก็ยุบลงเรื่อย ๆ เหมือนมีคนกำลังจะนั่ง เท่านั้นละครับผมกับต้องสบตากัน จากนั้นประมาณ 3 วินาทีพวกเราก็วิ่งออกมาจากโรงหนังนั้นแบบไม่คิดชีวิต หลังจากวันนั้นผมกับต้องก็เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้เพื่อน ๆ ฟัง และเพื่อน ๆ ก็บอกกันเป็นเสียงเดียวว่า ไม่ได้น่าแปลกใจอะไรเลย เพราะพวกเขาก็เจอแบบนั้นมาเหมือนกันทุกคน

Advertisement

Advertisement