ณ  ค่ำคืนที่ฉันทิ้งตัวลงนอนด้วยความอ่อนล้าบนเตียงนอนแสนนุ่มนิ่ม  ผล็อยหลับไปได้ไม่นาน  ฉันก็เหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังแว่วเข้ามาในหูของฉัน 

“แบม … แบม …” เสียงที่ไม่คุ้นหูเอาสักเลย  ทำเอาฉันลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องนอน  ฉันลุกขึ้นเดินไปเปิดไฟ  และลองเดินออกไปข้างนอกห้องนอน  เผื่อว่าจะเป็นเสียงของแม่ที่เรียกฉันก็ได้  แต่เมื่อเดินออกไปกลับไม่พบใคร  เมื่อเปิดประตูห้องนอนพ่อแม่ ก็พบว่าท่านทั้งสองนอนหลับสนิท  ฉันจึงกลับไปที่ห้องนอนตามเดิม  และปิดไฟลงทิ้งตัวลงนอน  ผ่านไปไม่กี่นาที  ก็ได้ยินเสียงเดิมเรียกชื่อฉันอีกแล้ว

“แบม … แบม …” ตอนนี้ฉันชักใจไม่ดี  ไม่กล้านอนต่อ  รีบลุกขึ้นมาเปิดไฟในห้องนอนจนสว่างจ้า  

 

ภาพโดย StockSnap จาก Pixabay เครดิตรูปภาพ : ภาพโดย StockSnap จาก Pixabay 

 

ก๊อก ก๊อก  ก๊อก  เสียงเคาะประตูห้องนอนดังจากด้านนอก  ทำให้หัวใจของฉันแทบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม  ในเมื่อไม่ใช่แม่  ไม่ใช่พ่อ  แล้วจะเป็นได้ล่ะ  ถ้าไม่ใช่ … ผี !!!  คิดได้ดังนั้นฉันจึงเปิดเสียงเพลงดังลั่นในห้องนอน  เพื่อกลบเสียงเรียกหน้าประตู  จะให้ออกไปหาพ่อแม่ก็ไม่กล้าเปิดประตูออกไป  จึงตัดสินใจกดโทร.แม่   และก็ยินเสียงโทรศัพท์ดังอยู่ข้างนอก  ทำให้รู้ทันทีว่าพ่อไม่ได้เอาโทรศัพท์เข้าไปไว้ในห้องนอน 

Advertisement

Advertisement

 

ภาพโดย Free-Photos จาก Pixabay เครดิตรูปภาพ : ภาพโดย Free-Photos จาก Pixabay 

 

แต่จู่ ๆ  ก็เหมือนมีคนมากดรับสาย  และเรียกชื่อฉัน

“แบม … ” ฉันรีบตัดสายทิ้งและโยนโทรศัพท์มือถือออกไปทันที  พ่อแม่ก็ช่วยฉันไม่ได้แล้ว  ทีนี้ฉันจะทำอย่างไรดีล่ะ  น้ำตาของฉันเริ่มคลอเบ้าก่อนที่มันจะค่อย ๆ  ไหลลงมาทีละหยด   ยกมือขึ้นมาพนมไหว้สวดมนต์  หวังว่าสิ่งลี้ลับนี้จะหายไป 

“แบม … แบม …” แต่เสียงนี้ก็ยังคงตามหลอกหลอนฉันไม่หยุด  ในบ้านหลังนี้มีแค่ฉันกับแม่เท่านั้นที่เป็นผู้หญิง  แล้วเสียงผู้หญิงหน้าประตูห้องนอนฉันเป็นใครกัน !?

Advertisement

Advertisement

 

ภาพโดย Pexels จาก Pixabay เครดิตรูปภาพ : ภาพโดย Pexels จาก Pixabay 

 

ฉันทนไม่ไหวแล้ว  จึงค่อย ๆ  เดินย่องไปหยุดยืนใกล้ ๆ  ประตู  เสียงเรียกชื่อฉันเงียบหายไปพักนึง  ก่อนที่จะมีหัวของผู้หญิงโผล่ทะลุประตูเข้ามา  และสบตาเข้ากับเข้าฉันอย่างจัง  พร้อมเรียกชื่อฉันอีกครั้งนึง

“แบม …” ฉันรีบวิ่งกลับไปที่เตียงนอนและกระโดดขึ้นที่นอนในทันที 

“นะโมตัสสะ  ภะคะวะโต   อะระหะโต  สัมมาสัมพุทธัสสะ … ” ฉันสวดมนต์ทั้งที่ปากสั่น  มือสั่น  จนถึงเช้าก็มีคนมาเคาะประตูเรียกฉันอีก 

“แบม !  แบม !” แต่รอบนี้เป็นเสียงของแม่ฉันเอง  ฉันดีใจยิ้มไม่หุบ  รีบวิ่งไปเปิดประตูห้องในทันที และโผเข้ากอดแม่ทั้งน้ำตา  พร้อมกับเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนให้ฟัง  พ่อและแม่จึงพาฉันไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลและกรวดน้ำให้เจ้ากรรมนายเวรที่วัดใกล้บ้าน  หลังจากนั้นเป็นต้นมา  ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงของเธอมาเรียกชื่อฉันอีกเลย   

Advertisement

Advertisement

====================

เล่าเรื่องโดย : Neemmy BK

เครดิตรูปภาพหน้าปก : ภาพโดย Nick Magwood จาก Pixabay