...บนก้อนเมฆเปียกชื้น
ฉันคิดถึงการโดยสารของหมู่มวลความรู้สึก
ของใครบางคน
รวมทั้งฉันและคุณที่กำลังอ่าน...

เดียวดายในร่มสีเทา.....คงเป็นบางสิ่งที่หล่นร่วงอยู่ในสายรุ้งเจ็ดสีของเมื่อวาน ที่ซึ่งมีผู้ขโมยแสงแดดไปจนหมดเกลี้ยง คุณเห็นตรงนั้นไหม เมฆที่ปิดล้อมความว่างเปล่าของท้องฟ้า ปล่อยให้ปีกนกโบยบินกับสายลมรอนแรม คุณเห็นเหมือนผมไหม ทุ่งหญ้าสีครามที่เก็บเศษความรู้สึกเล็กๆของบางสิ่งปลิวกระจายอยู่ในท้องฟ้าของคุณและผม ที่เราวาดด้วยสายตาอิสระ เมฆของใคร สายลมของใคร ช่างน่ารื่นรมย์ คุณเอื้อมมือ ผมเอื้อมมือขึ้นไปบนนั้น แกว่งไกวชิงช้าวัยเยาว์และปล่อยนกตัวเล็กตัวน้อยบินไปมา ผ่านฤดูฝน ร้อนและหนาว ไปสุดฟ้าไกลและกลับคืนมาเช่นนี้สม่ำเสมอ.

...โปรดรักษาท้องฟ้าที่ได้วาดมันด้วยดวงตาของคุณไว้ในหัวใจอย่างแนบแน่น หมอกชิ้นเล็กๆ และนกที่บินผ่านจากตาซ้ายไปขวา ขวาไปซ้าย หมู่มวลความรู้สึกที่เอ่อล้น ทุ่งสีครามที่เรามองเห็นแต่ไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็น ในรุ่งเช้าและบางค่ำคืน จะมีเสียงดนตรีหนึ่งแห่งความคิดฝันขมวดตัวเป็นก้อนเมฆสีเทา แล้วท้องฟ้านี้จะโปรยน้ำฝนในเวลาถัดไป

Advertisement

Advertisement

น้ำตาที่เอ่อล้นจากเมฆของเรา...ผมจะเล่าอะไรให้คุณฟัง...ท้องฟ้าในดวงตาของผม ผมวาดมันขึ้นมาโดยให้มีฝนตกอยู่เสมอ ทุกค่ำคืน ดารดาษไปด้วยคาราวานฝนดาวตกหมื่นพันดวง ผมวาดมันขึ้นเพื่อปูลาดแสงสว่างแก่ความฝันของเด็กๆและเป็นแก้วตาให้คนตาบอด เพื่อสร้างสันติสุขใหม่ๆให้กับพวกเรา

ท้องฟ้าของผม...คุณยังจำได้ไหมครั้งสุดท้าย ท้องฟ้าก่อนสิ้นปีปฏิทิน จดจำเรื่องราวคุณ เรื่องราวของคนอื่น ซ้อนกันในก้อนเมฆ โหนตัวอยู่ในท้องฟ้า เงียบงันใช่ไหม หรือมีรอยยิ้มของเพื่อน คนรัก ครอบครัว และอื่นๆ ทุกสิ่งยังคงมีเสียงชีวิตอยู่บนนั้น สายรุ้ง แสงแดดและดวงดาวยังคงเฝ้าคอยคุณและคนอื่นๆ ได้แหงนขึ้นมาพูดคุยกันอีก และอีกครั้งเสมอ...

Advertisement

Advertisement

ทุ่งหญ้าสีครามคุณไม่ได้แหงนมองท้องฟ้ามานานเพียงใดแล้ว...

| ภาพถ่ายทุกใบ : ผู้เขียน | :D